Ghazal 1069

سر گران از دل گذشتن، صید را خواباندن استدانه صیاد اینجا آستین افشاندن است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1071

بیخودی دامن به جسم خاکسار افشاندن استاز رخ آیینه هستی غبار افشاندن است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1073

دیده شبنم گر از روی گلستان روشن استچشم گریان من از رخسار جانان روشن است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1078

هر چه دارد در خم سربسته گردون از من استمی به حکمت می خورم، جای فلاطون از من است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1083

خاکساری تا دلیل جان آگاه من استمی کند هموار هر چاهی که در راه من است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1087

هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوستاز بهار زندگانی بهره او گفتگوست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1088

نازک اندامی که عالم تشنه آغوش اوستسایه بالای او از سرکشی همدوش اوست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 109

جذبه مجنون سبک سازد ز تمکین سنگ رادر کف طفلان دهد پرواز شاهین سنگ را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1092

افسر سر گرمی مهر از فروغ جام اوستخرده انجم سپند روی آتش فام اوست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1094

خط عنبر بار گردی از بهار حسن اوستخضر کمتر سبزه ای از جویبار حسن اوست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1095

آفتاب آتشین رخسار، داغ حسن اوستشمع یک پروانه پای چراغ حسن اوست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1097

زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی اوستعطسه بی اختیار صبحدم از بوی اوست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1098

آتش افروز شکر شیرینی پیغام توستزخم پیرای ملاحت تلخی دشنام توست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1103

باز از معموره دلها فغان برخاسته استچشم مخمور که از خواب گران برخاسته است؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1104

زلف گرد عارض او رشته گلدسته استکز لب و رخ غنچه و گل را به هم پیوسته است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1110

هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته استدر دل آتش مهیا نوبهاری داشته است

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 1112

دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟باغ جنت گرد خود دیوار هم می داشته است؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1115

چشم ما پوشیده از خواب پریشان گشته استاز هجوم سنبل این سرچشمه پنهان گشته است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1118

بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده استعشرت روی زمین از مردم افتاده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 112

گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام رانیست غیر از ناامیدی حاصلی ابرام را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1120

در بهاران بزم عیش میکشان آماده استجوش گل هم شاهد و هم مطرب و هم باده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1123

سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده استگل چو تقویم کهن از اعتبار افتاده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1124

سیل در بنیاد تقوی از بهار افتاده استتوبه را آتش به جان از لاله زار افتاده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1126

ساقی ما از می گلگون به دور افتاده استهمچو ساغر آن لب میگون به دور افتاده است

Saib TabriziGhazal1 min

Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.