Nature and spring
داد سیلِ گریهٔ من غوطه در گِل بحر راگوهر از گَردِ یتیمی کرد ساحل بحر را
Ghazal 63چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور راداغِ بیتابی چراغان کرد کوهِ طور را
Ghazal 68خوب دارد زاهدِ شیاد، داروگیر رادامِ دردانه است پنهان سبحهٔ تزویر را
Ghazal 70شد غرورِ حسن از خط بیش آن طناز رابوی این ریحان گرانتر کرد خوابِ ناز را
Ghazal 72هر خسی قیمت نداند نالهٔ شبخیز راخسروی باید که داند قدر این شبدیز را
Ghazal 73نعل در آتش گدازد، روی گرمت بوس رازخمیِ دندان کند لعلت لبِ افسوس را
Ghazal 82صرفِ بیکاری مگردان روزگارِ خویش راپردهٔ رویِ توکّل ساز، کارِ خویش را
Ghazal 83غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش راروشن از آبِ گهر کردم چراغِ خویش را
Ghazal 84تر به اشکِ تلخ میسازم دِماغِ خویش رازنده میدارم به خونِ دل چراغِ خویش را
Ghazal 87غنچهسان پر گل اگر خواهی دهانِ خویش راپرهٔ قفلِ خموشی کن زبانِ خویش را
Ghazal 88حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش رابشکند بهرِ شگون اول کلاهِ خویش را
Ghazal 89ساختم از قتل نادِم دلربای خویش راعاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را
Ghazal 93آه باشد بِه ز زلفِ عنبرین عشاق رااشک باشد بهتر از دُرِّ ثمین عشاق را
Ghazal 94از سیهبختی نگردد دیده گریان برق رامیشود ز ابرِ سیه آیینه رخشان برق را
Ghazal 98نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق راروشنی از آه باشد دودمانِ عشق را
Ghazal 1000شاهد مستوری گل قطره شبنم بس استچهره مریم دلیل عصمت مریم بس است
Ghazal 1002باده مرد افکن من معنی روشن بس استساغر و مینای من کلک و دوات من بس است
Ghazal 1003مهر لب غماز را دامان پاک من بس استپرده پوش ماه کنعان چاک پیراهن بس است
Ghazal 1004گر نباشد در نظر لیلی مرا هامون بس استنقش پای ناقه برگ عیش این مجنون بس است
Ghazal 1006گردش پرگار ما را حلقه مویی بس استمرکز سرگشتگی ها خال دلجویی بس است
Ghazal 1008جان روشن را جهان در چشم بینا آتش استشبنم بی تاب را گل در ته پا آتش است
Ghazal 1014از زمین آرامش و از آسمان جولان خوش استنقطه پا بر جا خوش و پرگار سرگردان خوش است
Ghazal 1017از پریشان خاطری دلهای حیران فارغ استدیده قربانی از خواب پریشان فارغ است
Ghazal 1019در دل هر کس بود درد طلب در منزل استآب در گوهر ز بی تابی به دریا واصل است
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.