Ghazal 867

دست و پا گم می کند موج سبک لنگر در آبخویشتن را می کند گردآوری گوهر در آب

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 868

سوز عاشق کم نگردد از فرو رفتن در آباین شرر چون دیده ماهی بود روشن در آب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 869

موج را هر چند آماده است بال و پر ز آببی نسیم خوش عنان بیرون نیارد سر ز آب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 870

نیست بحر پاک گوهر را خصومت با حباباز هوای خود خطر دارد درین دریا حباب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 875

در شب وصل تو می لرزد دلم چون آفتابتا مباد از رخنه ای آرد شبیخون آفتاب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 877

اوست روشندل که با چندین زبان چون آفتابباشدش مهر خموشی بر دهان چون آفتاب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 886

پا منه زنهار بی اندیشه در جای غریبتوسن سرکش خطر دارد ز صحرای غریب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 899

رو نگهداشتن از صاف ضمیران مطلبعیب پوشیدن از آیینه عریان مطلب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 901

زهی ز عارض گلرنگ، خونی می نابعرق به روی تو جام شراب در مهتاب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 904

بهشت بر مژه تصویر می کند مهتابپیاله را قدح شیر می کند مهتاب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 942

از دو عالم فارغم، آزاده ای چون من کجاست؟زیر دست سایه ام، افتاده ای چون من کجاست؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1010

هر که چون پروانه بی باک، مست آتش استهر کجا پر می زند بر روی دست آتش است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1015

عاجزی از عاشق، از معشوق طنازی خوش استاز سپند افتادن، از آتش سرافرازی خوش است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1028

پیش آن لب بر جگر دندان فشردن مشکل استبا وجود باده خون خویش خوردن مشکل است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1034

عندلیب مست را خاموش کردن مشکل استشعله آواز را خس پوش کردن مشکل است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1043

هر چه امروزست بار خاطرت فردا گل استدر جگرخاری که اینجا بشکند آنجا گل است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1052

هستی دنیای فانی انتظار مردن استترک هستی ز انتظار نیستی وارستن است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1054

در تعلق کوه آهن در شمار سوزن استدر تجرد سوزنی همسنگ کوه آهن است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1058

تن چون شد از زخم جوهردار، حصن آهن استدل مشبک چون شد از پیکان، دعای جوشن است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1059

مرهم تیغ تغافل خون خود را خوردن استبخیه این زخم، دندان بر جگر افشردن است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1061

وجد بال شاهباز جان ز هم وا کردن استپایکوبی زندگی را در ته پا کردن است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1065

عقل، اجزای وجود خویش باطل کردن استعشق، این اوراق را شیرازه دل کردن است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1067

نامرادی زندگی بر خویش آسان کردن استترک جمعیت دل خود را به سامان کردن است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1081

آبروی حسن از مژگان نمناک من استصیقل آیینه رویان دیده پاک من است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1136

داغ سودا فارغ از فکر کلاهم کرده استبی نیاز از افسر این چتر سیاهم کرده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1137

سر گران با عقل آن طرف کلاهم کرده استپاکباز از هوش آن چشم سیاهم کرده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1138

خلق، دشوار جهان را بر من آسان کرده استتازه رویی بر من آتش را گلستان کرده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1139

تا که را قسمت شهید سنگ طفلان کرده است؟بید مجنون گیسوی ماتم پریشان کرده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1151

ابر رحمت با دل و دست گهربار آمده استچشم پل روشن، که آب امسال سرشار آمده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1161

آسمان از شور دلهای کباب آسوده استکوه تمکین خم از جوش شراب آسوده است

Saib TabriziGhazal1 min