Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
در سیه خانه افلاک، دل روشن نیستاخگری در ته خاکستر این گلخن نیست
Ghazal 1603گرچه نم در جگر و در دل تنگم خون نیستمژه ام چشم به راه مدد جیحون نیست
Ghazal 1604یک نکوروی ندیدم که گرفتار تو نیستنیست در مصر عزیزی که خریدار تو نیست
Ghazal 1616بی لب ساغر می دیده خونپالا داشتخم دلی پر گله از سرکشی مینا داشت
Ghazal 1617از زر و سیم جهان پاس نظر باید داشتدل به چیزی مگذارید که برباید داشت
Ghazal 1630از سر خرده جان، سخت دلیرانه گذشتآفرین باد به پروانه که مردانه گذشت
Ghazal 1640پرده از راز من گوشه نشین ساز گرفتبرق در خرمنم از شعله آواز گرفت
Ghazal 1641بر روی تو صفا از خط شبرنگ گرفتآخر این آینه خوش صیقلی از رنگ گرفت
Ghazal 1646بنفشه پیش خطت قفل بر زبان انداختگهر ز شرم لبت سنگ در دهان انداخت
Ghazal 1666مرا ز پیر خرابات این سخن یادستکه غیر عالم آب آنچه هست بر بادست
Ghazal 1674خوشا سری که ز تدبیر عقل نومیدستکه سال و ماه به دیوانه سر به سر عیدست
Ghazal 1694تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش استسپند مضطرب و مجمر آرمیده خوش است
Ghazal 1702ز خود برآ که سر کوی یار نزدیک استقرارگاه دل بیقرار نزدیک است
Ghazal 1704گرهگشای دل تنگ نغمه چنگ استسهیل سیب زنخدان شراب گلرنگ است
Ghazal 1705جهان به راه شناسان دیده ور تنگ استفضای بادیه بر چشم راهبر تنگ است
Ghazal 1715سحاب گرد کدورت شراب صبحدم استنشاط روی زمین در رکاب صبحدم است
Ghazal 1738رکاب عزم تو در دست خواب سنگین استوگرنه توسن فرصت همیشه در زین است
Ghazal 1768شدم غبار و همان خارخار من باقی استتوجه چمن آرا به این چمن باقی است
Ghazal 1785کدام زهره جبین گوشه نقاب شکست؟که رعشه ساغر زرین آفتاب شکست
Ghazal 1787دل از مشاهده آن خط سیاه شکستفغان که پشت مرا گرد این سپاه شکست
Ghazal 1840غبار خط تو از دل به هیچ باب نرفتخط غبار به افشاندن از کتاب نرفت
Ghazal 1883پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرستهر زخم، مرغ روح مرا بال دیگرست
Ghazal 1904زلف کج تو سلسله جنبان آتش استهندو همیشه در پی سامان آتش است
Ghazal 1929نقش حصیر نیست که بر پیکر من استشهباز اوج فقرم و این شهپر من است
Ghazal 1938سرچشمه حیات لب می چکان اوستعمر دوباره سایه سرو روان اوست
Ghazal 1946پوچ است هر سری که نه در وی هوای توستسهوست سجده ای که نه بر خاک پای توست
Ghazal 1961عارف به اختیار خود از سر گذشته استاین رشته ناگسسته ز گوهر گذشته است
Ghazal 1969تا چشم من به گوشه عزلت فتاده استاز دیده ام سراسر جنت فتاده است
Ghazal 1988تا سینه ام به داغ محبت رسیده استپروانه ام به مهر نبوت رسیده است
Ghazal 2001از فیض نوبهار، زمین بزم چیده ای استدست نگار کرده، رخ می کشیده ای است