Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
جام ما دریاکشان مهر لب خاموش ماستمطرب ما همچو دریا سینه پرجوش ماست
Ghazal 955کوثر بیداربختی دیده گریان ماستگرده صحرای محشر سینه سوزان ماست
Ghazal 960درد بی درمان پیری منتهای دردهاستمغز پوچ و رنگ زردش کهربای دردهاست
Ghazal 967رزق ما روشندلان چون مه ز پهلوی خودستگر نمی در ساغر ما هست از جوی خودست
Ghazal 974روز ما با شب یکی زان آفتاب انورستزنگ این آیینه از تردستی روشنگرست
Ghazal 980از نسیم آن زلف مشک افشان سبک جولانترستاز صدف آن غنچه سیراب خوش دندانترست
Ghazal 985هر نقاب روی جانان را نقاب دیگرستهر حجابی را که طی کردی حجاب دیگرست
Ghazal 1008جان روشن را جهان در چشم بینا آتش استشبنم بی تاب را گل در ته پا آتش است
Ghazal 1022نیست یک تن در جهان گویا، اگر گویا دل استچشم بینا پرده خواب است اگر بینا دل است
Ghazal 1024سعی در تحصیل اسباب جهان بی حاصل استآنچه نتوان برد با خود، جمع آن بی حاصل است
Ghazal 1039خط به گرد آن لب چون نوش دیدن مشکل استچشمه امید را خس پوش دیدن مشکل است
Ghazal 1042توبه از می در بهار نوجوانی مشکل استتشنه بر گشتن ز آب زندگانی مشکل است
Ghazal 1044سینه ام از داغ رنگارنگ صحرای گل استپای من از زخم خار خونچکان پای گل است
Ghazal 1064جان نثار یار کردن خاک را زر کردن استقطره ناچیز را دریای گوهر کردن است
Ghazal 1070خنده رویی میهمان را گل به جیب افشاندن استتنگ خلقی کفش پیش پای مهمان ماندن است
Ghazal 1104زلف گرد عارض او رشته گلدسته استکز لب و رخ غنچه و گل را به هم پیوسته است
Ghazal 1112دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟باغ جنت گرد خود دیوار هم می داشته است؟
Ghazal 1116عالمی را از عمارت پای در گل رفته استوسعت از دست و دل مردم به منزل رفته است
Ghazal 1118بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده استعشرت روی زمین از مردم افتاده است
Ghazal 1126ساقی ما از می گلگون به دور افتاده استهمچو ساغر آن لب میگون به دور افتاده است
Ghazal 1127دل به دست آن نگار شوخ و شنگ افتاده استطفل بازیگوش را آتش به چنگ افتاده است
Ghazal 1132هر که عاشق نیست خون در پیکرش افسرده ستگفتگو با زاهدان تلقین خون مرده است
Ghazal 1135آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده استخاطر ما را پریشانتر ز سنبل کرده است
Ghazal 1149شکر ما کوته زبان از کثرت احسان شده استبرگ این نخل برومند از ثمر پنهان شده است
Ghazal 1154مردمی در طینت اهل جهان کم مانده استصورت بی معنیی بر جا ز آدم مانده است
Ghazal 1155سرکشی از قامت آن دلربا زیبنده استمد احسان هر قدر باشد رسا زیبنده است
Ghazal 1171چهره اش خندان و خط مشکبو پیچیده استنامه وا کرده است اما گفتگو پیچیده است
Ghazal 1176رفتن گلزار کار مردم بیکاره استبرگ عیش دردمندان از دل صد پاره است
Ghazal 1212هاله گرد ماه رخسارش خط شبرنگ بست؟یا به دل بردن کمر ماه تمامش تنگ بست
Ghazal 1217نیست جز غفلت مرا از عمر بی حاصل به دستاز دل روشن ندارم غیر مشتی گل به دست