Fikret Sadig
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
Özün qocalasan gərək,Qocalıq nədir biləsən.
Daha bir gəraylıTələbəlik illərindən bacı bildiyimMəryəm xanıma
DuaOğlum Orxana*Məbədi – Yer kürəsi,
Yeddi vur on ikiISən sallanıb enmisən,
Yenə səni gördümI1
Daş, ağac – insanIƏvvəl dünyaya daş gəlib,
Mağara – balıq – insanITürkan.
Qəsidənin tərifiXəbər verin çapara, xəbər verin qasidə,Yaysınlar bu xəbəri, hələ sağdır qəsidə.
III. Ümidə qarğışÜmid yaman yerdə aldatdı məni,Ümidin ümidi qırılsın görüm!
IV. TəsəlliQuru təsəlliyə təslimdir qəlbim,Quru təsəlliyə möhtacam indi.
V. Gəzməyə qərib ölkə, ölməyə vətən yaxşıAta dağını da gördü gözlərim,Dağlarımın başı duman, çən oldu,
VI. Paxıllığım tutur qoca görəndəPaxıl olmamışam uşaq çağımdan,Paxıllığım tutur qoca görəndə.
VII. Köhnə dəyirmandı, daşları təzəÖzü qapqaradır, üzü ağ olsun,Ürək ağrısını soyutdu torpaq.
II. DünyaDünya – dəni, yəni – zəlil,Dünya – dəni sözündəndir.
III. AdəmTorpağın üst qatı – Adəm,Torpaq olub ilkin adam.
IV. İnsan«İnsan» – ərəb dilindəSözə qulaq asmayan,
Ayaması Düznəqulu olan bir qocanın «Min bir gecəsi»IBu əhvalat çoxdan olub,
Düznəqulunun səhrada azmasıI«Qoca baxdı əsasına,
QıtıBoyat kəndində bir Qıtı vardı,Ağıldan kəm idi bir az.
CığırDərə keçib, dağ aşıram,Yamaclara dırmaşıram.
Mən elə bilirdim müəllim ölməzYenə kəndimizə qayıtdım bu il,Dolandım başına pərvanə kimi.
Adsız şeir – ISel deyir: – Gəlin gedək!Torpaq dinmir.
Əbədiyyatın yazdığı kitabGöylərin də təşbehi dəyişir zaman-zaman,Kim göyləri tale, kimi müqəddəs məkan,
Qövsi-qüzeh(Göy qurşağı)*Hər buludda dağ seli var,
DağlarDağlar, qayalı dağlar!Dağlar, meşəli dağlar!
Boyat kəndiŞamaxıda haçaqsa bir Boyat kəndi vardıHaçaqsa çadır-çadır,
QibtəHələ dan sökülməmişQuşlar verir səs-səsə.
Ehtiyatlı olun haSəhər açılır, quşlar,Oyanın!
BakıEvləri pillə-pillə qalxır…Küçələri dənizə axır…
Gözlərin sözlüyüISənə min göz baxıb, alışa-yana…