Mahammad Hadi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
Bir zaman, ah ki, bir tair idim azadə,Əcəba, kim məni saldı bu xərababadə?
Biz həqiqətə gülürük, həqiqət bizə ağlayırHəqiqəti görürüz biz xəyal şəklində,Hidayəti oxuruz həp zəlal şəklində.
Layəmut şe'rlərFüzuliyi-nalanın əş'arını təsdis*1
Nasıl yüksəlməli?(Böyük Tofiq Fikrətə kiçik töhfə)*Yüsəlməli, toxunmalı alnın səmalərə,*
Molla NəsrəddinəZənn etmə bizi qabili-ülviyyət, a Molla,Hala deyiliz layiqi-hürriyyət, a Molla,
Xəndeyi-zəfərMat olan məhcub olur bazicəyi-şətrəncdə,Qalibiyyət kimdə qalsa, nəş'eyab olmaşdadır.
Zümzümeyi-aşiqanəLütf et, geri gəl, dar-dilimə munisə-can ol!Bu yanmışa sən məhrəmi-əsrari-nihan ol!
Dinlə, gözəlim!Alati-tərəb, dinlə, nə təqrir ediyorlar,Gizlin içiniz bədəni, təkfir ediyorlar.
Təraneyi-milliÇirağı-müzlimi-ümmid işıqlanmazmı, yanmazmı?Siyəhru bəxtimiz ğədrü cəfasından utanmazmı?
Hissiyyati-madəranəİştə növzadın edib zibi-kənar,Gah öpər, oxşar onu, gəh qoxular.
Nəğmeyi-əhraranəGöründü mətləi-ümmidimizdən bari-hürriyyət,Təbəssümrizi-istiğnaydır rüxsari-hürriyyət.
Səhneyi-mübarizeyi-həyatda şanlı insanlarGirdbadi-həyat önündə bəşər,Müttəsil, mütəssil digirləniyor,
Lövheyi-baharKitabi-təbiətdən bir vərəq*Xürrəm olur bahar görəndə xüramini,
Şirvan xatiratıRövşənayi-leyldə bir xərabəzarın mənzərəsi*Mehtab bir şəb idi, hava müşkbar idi,
Bükayi-təbiətBəxti-nəmərdanəmizdən ruzgar ağlar bizə,Oylə bədbəxtiz ki, bəxti-nabəkar ağlar bizə,
Şikvayi-aşiqanə, yaxud əlhani-pərişan1Ey atəşi-eşqi məni hər dəmdə yaxan yar!
Mən bir kitabəmMən bir kitab, hər vərəqim min kitabdır,Ayati-məhkəmati bütün inqilabdır.
Həqiqət acımı, dadlımı?1Derlər ki həqiqət acıdır, dadlıdır, amma,
Duşizeyi-hürriyyətəDüxtəri-napakdamən sanmayın hürriyyəti,Hərkəs olmaz rahyabi-həcləgahi-vüsləti.
Ağlayan şe'rlərUstad Əkrəmə*Ey millətin ədibi-bəlağətpənahi, ah,
Xabgahi-mövta, ilhamati-əmvat...S.İbrahimov qardaşıma*Yol yapılmaq məqsədilə böyük kəlisanın ətrafı qazılır. Qazılan və təsviyeyi-türabiyəsi icra olunan yerlərdən isə, əbədiyyətə qarışmış olan fani insanların gəmikləri və yazılı daşları çıxır. Dünkü gün bu məzaristani-pərişandan keçdiyim zaman ənqazi-əmvat olan “ə’zayi-rəmimə” (çürük gəmiklər), bilxassə açıq qalan dişlər mənə sanki əzəməti-əbədiyyəni, ehtişami-fənanı oxuyub dururlardı. Bu əsnada bu həqiqəti-zəhrin müxəyyələmdə aşağıdakı şe’rləri yaratmışdı.
Bariqeyi-inqilab1Hala qırılmadı səsi tari-rübabımın,
Dilək ölməzYüksək dilək, ay dilək,Aydın dilək “ay” dilək,
Şamda qəhətlikBöyük bir qəhətlik tutdu Dimaşqi,Unutdu yarlər əzvaqi-eşqi.
Nəsimi-səbayə niyazEy səba! Bir bu gətir xaki-rahi dildardən,Məhv edib könlüm qəmin, bəxş et bəşarət yardən.
Tövbə-istiğfarMəzhəkəli şe'rlər*Nədir bu qövğa dünyadə, eyvah?!
Amali-istiqbalHəmvarə bahar ol bizə, ey gülşəni-amal,Aləm sənin ilə oluyor naili-amal.
Arzuyi-dilOlmarızmı həqqi-insaniyyədən biz zövqyab?Yoxsa dünyada nəsibi-millət olmuşdur əzab?
Bir əməlimTəbəssüm eyləmədi xüldzari-amalım,Cahanda qismətim olmuşmudur hümumü qümum?
Nəvayi-rindanəFədakarənə çıx meydana, əhrarənə cuş eylə,Sipəhsalar olub təftişi-əhvali-cüyuş eylə.