Homam Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ما به بوی زلف یار مهربان آسودهایمگر نباشد مشک و عنبر در جهان آسودهایم
Ghazal 151ما گر چه ز خدمتت جداییمتا ظن نبری که بیوفاییم
Ghazal 152ای پیش نقش روی تو صاحبدلان بی خویشتنوز چشم مستت فتنهها افتاده در هر انجمن
Ghazal 156غنچهٔ خندان فدا بادت چو بگشایی دهنآب حیوان است یا لب جان شیرین یا سخن
Ghazal 158خیالی بود و خوابی وصل یارانشب مهتاب و فصل نوبهاران
Ghazal 160چیست دولت، صحبت صاحبدلان دریافتنیا حضور دوستان مهربان دریافتن
Ghazal 172کشم نقد جان را به بازار اوکه این است شرط خریدار او
Ghazal 175ای صبا آنچه شنیدی ز لب یار بگوعاشقان محرم رازند نه اغیار بگو
Ghazal 182گر دلم را اشتیاق روی یاران نیستیز آتش دل آب چشمم همچو باران نیستی
Ghazal 197کیست کاین فتنه نشاند که تو میآغازیکیست بر روی زمین کش تو نمیاندازی
Ghazal 198در آرزوی تو گشتم به هر دیار بسیمرا ز روی تو هرگز نشان نداد کسی
Ghazal 200بگذشت بر نظارگان نگذاشت در قالب دلیاز حسن او پر دیدهام این شیوه در هر منزلی
Ghazal 201اکنون که نیست ما را با دوستان وصالیپیوند تن نخواهد جانم به هیچ حالی
Ghazal 203مباد دل ز هوای تو یک زمان خالیکه اعتبار ندارد تنی ز جان خالی
Ghazal 206الا ای ماه کنعانی برآ از چاه ظلمانیبه مصر عالم جان شو، نشین آنجا به سلطانی
Ghazal 208بشنو ز نی سماعی به زبان بیزبانیشده بیحروف گویا همه صوت او معانی
Ghazal 209به جای هر سر مویی گرم بود جانیفدای خاک کف پای چون تو جانانی
Ghazal 212پیک مبارک است نسیم سحرگهیمشتاق را همیدهد از دوست آگهی
Ghazal 216ای گل از غنچه کی برون آییکه شدم ز انتظار سودایی
Ghazal 2با آن که برشکستی چون زلف خویش ما راگفتن ادب نباشد پیمانشکن نگارا
Rubai 2جهدی بنما تا بشناسی حق راکانجا نخرند غلغل و بقبق را
Rubai 3ای هجر تو خون کرده جگر یاران رااز وصل تو شادی دل غمخواران را
Ghazal 5داشتم روزی نگاری یاد میآید مراهر زمان از یاد او فریاد میآید مرا
Rubai 6زنهار مبالغت مکن در هر بابدر مذهب صاحب خرد این نیست صواب
Ghazal 9چشم مستش دوش میدیدم به خوابکرده بود از ناز آغاز عتاب
Rubai 9ای چشم تو را چو من جهانی شده مستدر پای تو افتاده چو گیسوی تو پست
Mufrad 11هر گه که دلم ز ره بیفتدنور رخ تو دلیل گردد
Mufrad 15ز ذوق یار ملامتگران چو بیخبرندبه روی دوست چو خرگوش خفته مینگرند
Ghazal 16بوی خوشت همره باد صباستآنچه صباراست میسر که راست
Mufrad 18به جای خویش بود گر درخت طوبی راز سلسبیل وز آب حیات آب دهند