Homam Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
میلت به من ای یار موافق عجب استمهرت به من ای نگار صادق عجب است
Ghazal 16بوی خوشت همره باد صباستآنچه صباراست میسر که راست
Rubai 16ای بیخبران شکل مجازی هیچ استاحوال فلک بدین درازی هیچ است
Rubai 17ای زلف به تاب دوست تاب تو که راستوی لعل خوشش برگ عتاب تو که راست
Ghazal 18کرد طلوع آفتاب خیز برون بر چراغمنزل ما ز آفتاب چون دل اهل صفاست
Rubai 18لب بر لب من نهاد این لطف بس استمیگفت که با کشته خویشم هوس است
Mufrad 21درین دیار بدان زندهام که گهگاهینسیم باد صبا زان دیار میآید
Rubai 21ترشی تو ولیک نکتهات شیرین استیک نکته تو لایق صد تحسین است
Mufrad 22مرا به فکر چه حاجت که شعر من آبیستکه طبع را ز لبت در دهان همیآید
Ghazal 25حسن تو را ممالک دلها مسخر استمقبل کسی که وصل تو او را میسر است
Rubai 25ای جام لب نگار میدار به دستبا او چو خوش آورید این کار بدست
Mufrad 26همیشه باد به کام تو گردش گردونقدر ببسته بدین کار تا ابد میثاق
Ghazal 26رویت به هر انجمن دریغ استسرو تو به هر چمن دریغ است
Ghazal 27بار دل بر تن نهادن کار ارباب دل استاین که عیسی بار خر بر دوش گیرد مشکل است
Ghazal 31به شب ماهی میان کاروان استکه روی او دلیل ساربان است
Rubai 42ای دل مطلب دوا ز معلولی چندمشغول مشو به مهر مشغولی چند
Rubai 44معشوقه به گرمابه شبی با ما بودما را ز فروغ چهره خورشید نمود
Ghazal 46فراق آن قد و قامت قیامت است قیامتشکیب از آن لب شیرین غرامت است غرامت
Ghazal 50یاد باد آن راحت جان یاد بادعاشقان را عهد جانان یاد باد
Rubai 51نی حال دلم یکان یکان میگویدوان راز که داشتم نهان میگوید
Rubai 57جانا دهنت که هست چون چشمه نوشمیآوردش ظلمت شب در آغوش
Ghazal 62دوست آن دارد و آن است که جان میبخشدمهربانی به دل اهل دلان میبخشد
Ghazal 72نظرها محرم رویت نبودندبه مشتاقان نموداری نمودند
Ghazal 95رویت به از آن آمد انصاف که میبایدبا روی تو در عالم گر گل نبود شاید
Ghazal 98آن نه نقشیست که در خاطر نقاش آیدفرخ آن چشم که بر طلعت زیباش آید
Ghazal 104چون قامت تو سروی در بوستان نرویدچون عارض تو یک گل در گلستان نروید
Ghazal 105اینک نسیمی میدهد کز دوست میآرد خبربرخیز کاستقبال او واجب بود کردن به سر
Ghazal 108لبت راست آب حیاتی دگردهان تو دارد نباتی دگر
Ghazal 119پرده خویش تویی پرده برانداز ز پیشیار بارت ندهد تا نشوی دشمن خویش
Ghazal 124ما میرویم داده تو را یادگار دلنازک بود حکایت دل زینهار دل