Homam Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مباد دل ز هوای تو یک زمان خالیکه اعتبار ندارد تنی ز جان خالی
Ghazal 206الا ای ماه کنعانی برآ از چاه ظلمانیبه مصر عالم جان شو، نشین آنجا به سلطانی
Ghazal 208بشنو ز نی سماعی به زبان بیزبانیشده بیحروف گویا همه صوت او معانی
Ghazal 209به جای هر سر مویی گرم بود جانیفدای خاک کف پای چون تو جانانی
Ghazal 212پیک مبارک است نسیم سحرگهیمشتاق را همیدهد از دوست آگهی
Ghazal 216ای گل از غنچه کی برون آییکه شدم ز انتظار سودایی
Rubai 1انگور و شراب را سعادت بادامی مستی و خواب را سعادت بادا
Rubai 6زنهار مبالغت مکن در هر بابدر مذهب صاحب خرد این نیست صواب
Masnavi 8علم باید که ره نمای بودنه فضولی شره فزای بود
Rubai 8عشق تو که در دل آتش تیز افروختدانم که به شمع سوختن او آموخت
Mufrad 9چه نویسم ز آرزومندیکان زبان قلم نداند گفت
Ghazal 12بدیدم چشم مستت رفتم از دستکوام آذر دلی بو کو نبی مست
Mufrad 13به آن هم مفتخر هم مبتهج شددلش با انس و راحت ممتزج شد
Mufrad 15ز ذوق یار ملامتگران چو بیخبرندبه روی دوست چو خرگوش خفته مینگرند
Mufrad 17حالی که به صد زبان بیان نتوان کردکلک دو زبان چگونه تقریر کند
Mufrad 20هر باد که از شام به اصحاب تو آیدآرام دل و راحت ارواح فزاید
Mufrad 24بیش از آن است که آید ز زبان تقریرشی میسر شود از نوک قلم تحریرش
Rubai 24تبریز نکو و هر چه ز آنجاست نکوستمغزند و مپندار تو ایشان را پوست
Mufrad 25آن همیخواندم همیبوسیدمشدر سواد دیده میمالیدمش
Rubai 26ای حور سرشت هیچ چیزت بد نیستوز حسن تو ماه را یکی از صد نیست
Ghazal 28مشتاب ساربان که مرا پای در گل استدر گردنم ز حلقه زلفش سلاسل است
Rubai 31ای عرصه تبریز زیانت مرسادآسیب زمان به مردمانت مرساد
Mufrad 32هست امیدم که خاک پای تو گردمبار خدایا بدین امید رسانم
Ghazal 32در شهر بگویید چه فریاد و فغان استآن سرو مگر باز به بازار روان است
Mufrad 33نه آن پیوند دارد با تو جانمکه آید وصف آن اندر بیانم
Mufrad 36فتنه عالمی شدی فتنه شدم چو دیدمتفتنه نگر که میکند فتنه فتنهبین من
Ghazal 38دوستی دامنت آسان نتوان داد ز دستجان شیرین منی جان نتوان داد ز دست
Mufrad 39در سماع آمد بت خوبان چینآفتابی بر زمین در چرخ بین
Mufrad 40من کیم باری که نامم بر زبان آوردهاییا به نوک کلک در تصنیف نامم بردهای
Rubai 41گویند فلان سلطنتی میراندبهمان بد و نیک ملک نیکو داند