Homam Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
از وقت صبح هست دلم را صفای صبحجانم منور است به نور لقای صبح
Ghazal 51دلم شکست بدان زلفهای پرشکنشکه زیر هر خم زلفش صد انجمن دارد
Ghazal 53مگر سنگین دل است و جان نداردهر آن کس کاو چو تو جانان ندارد
Rubai 54شد دوش میان ما حکایت آغازاز هر بن موییم برآمد آواز
Ghazal 58دردمندان را ز بوی دوست درمان میرسدمژدۀ فرزند پیش پیر کنعان میرسد
Ghazal 59جان را به جای زلفت جای دگر نباشدزین منزل خوش او را عزم سفر نباشد
Rubai 59در صحبت شانه هست موی تو دریغبا آینه اتفاق روی تو دریغ
Rubai 62با روی تو ننگرند عشاق به گلگل پیش تو نشمرند عشاق به گل
Ghazal 63نیِ بینوا ز شکّر به نوا شکرفشان شدچه خوش است نغمه او را که حیات جاودان شد
Rubai 64رنج تو چو رنج خویش پنداشتهاماین هفته طرب ز یاد بگذاشتهام
Ghazal 65برو ای زاهد مغرور و مده ما را پندعاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند
Ghazal 69عاقلان از غافلان اسرار خود پوشیدهاندآب حیوان در میان تیرگی نوشیدهاند
Rubai 69هجران دیدیم و درد هجران دیدیمدردی که نداشت هیچ درمان دیدیم
Ghazal 75به کوی دوست که وهم و خیال ره نبرندمجال کی بود آنجا که عاشقان گذرند
Rubai 77ای حلقهٔ مشکین تو دام دل منمحنتکدهٔ عشق تو نام دل من
Rubai 78از مه قدحی نهاده بر کف گردونیاران گه خواب نیست خیزید کنون
Ghazal 79آنچه باید همه داری و نداری مانندکس نگوید مه و خورشید به رویت مانند
Rubai 82از باغ ارم گوشه درویشان بهدرویش ز چشم این و آن پنهان به
Ghazal 85هوس عمر عزیزم ز برای تو بودبکشم جور جهانی چو رضای تو بود
Rubai 87اینت نرسد که بر تنم رشک بریزیرا که بر او رشک برد ماه و پری
Ghazal 92بهشت روی تو را پاک دیدهای بایدکه جز به دیدن روی تو دیده نگشاید
Rubai 92هر گه که گذر کنم بر آب صافیوز شوق نظر کنم در آب صافی
Rubai 96ای باد اگرش خوش دل و تنها بینیاو را هوس این دل شیدا بینی
Ghazal 97سالها باید که چون تو ماهی از دوران برآیدیا چو بالای تو سروی خوش زسروستان برآید
Ghazal 100دوستان از دوستان یاد آوریدعهد یار مهربان یاد آورید
Ghazal 101دل به کنج عافیت چون پای در دامان کشیدحلقه زلف تواش در حلقه رندان کشید
Ghazal 106دمی وصال تو از هر چه در جهان خوشترشبی خیال تو از ملک جاودان خوشتر
Ghazal 109آفتابی و ز مهرت همه دلها محرورچشم روشن بود آن را که تو باشی منظور
Ghazal 126زهی مقبل که شد پیش تو مقبولبود دایم به سودای تو مشغول
Ghazal 128آرزومندم ولیکن کو قدمدر فراقت شد وجودم کالعدم