Homam Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ز دولت تو مرا دست داده بود دمیبه بندگیت که تاریخ روزگار من است
Masnavi 5چون عمر شد روان به دار سلامگشت عثمان خلیفة الاسلام
Masnavi 6چون به جای نبی علی بنشستاهل اسلام را قوی شد دست
Mufrad 10همیرسان به جماعت چو شاخ نخل کرموگرنه باش چو بید لطیف راحت روح
Rubai 11ای آنکه لبت آب حیات طرب استروی تو چو باده خرمی را سبب است
Ghazal 13ترکم زمی مغانه سرمستمیآمد و عقل رفته از دست
Masnavi 15زنگییی زشت را ظریفی دیدگفت باید به ریش او خندید
Ghazal 20حسنی که هست روی تو را بینهایت استخوب است گل ولی نمک اینجا به غایت است
Ghazal 23اینک آن روی مبارک که سزای نظر استمه چه باشد که ز خورشید بسی خوبتر است
Rubai 33بزم از رخت امشب آفتابی داردچشم تو به هر گوشه خرابی دارد
Ghazal 34یاری که رخش قبله صاحبنظران استچشم و دل مردم به جمالش نگران است
Rubai 36معشوق من امشبی وفایی داردکارم ز وصال او نوایی دارد
Ghazal 39بیا بیا که ز هجر آمدم به جان ای دوستبیا که سیر شدم بی تو از جهان ای دوست
Mufrad 43از دیده گرچه دوری از دور در حضوریدر جسم دل چو جانی در چشم جان چو نوری
Mufrad 46برون ز عالم حس است جان خرده بینان رابه غمزه سوی یکدیگر اشارتهای پنهانی
Rubai 46هر گه که قدح پر از می ناب شوداز عکس می ناب چو عناب شود
Ghazal 61اگر بختم دهد باری که یارم همنشین باشدزهی مقبل که من باشم زهی دولت که این باشد
Rubai 61میآمد و بر گلش پریشان سنبلبر چهره عرق نشسته چون بر گل مل
Rubai 72ای عادت تو به باده جان پروردنمی خور که ملامتت نخواهم کردن
Ghazal 76قومی که ره به منزل خوبان همیبرنداقبال مایهایست که ایشان همیبرند
Ghazal 77میروی وز پی تو پیر و جوان مینگرندبه تعجب همه در صورت جان مینگرند
Ghazal 80اهل دل در هوس عشق تو سرگردانندزاهدان شیوۀ این طایفه کمتر دانند
Rubai 80تلخ است مذاق زندگانی بی توباد است حدیث شادمانی بی تو
Ghazal 86زینهار ای دل گرت با عشق پیوندی بودغیرتت باید که بر پای هوا بندی بود
Rubai 86ای دل تو ز همنشین دگرسان گردیبا هر چه نشینی به صفت آن گردی
Rubai 89ای صبح که آهنگ به خونم داریاز باد دل مرا چه میآزاری
Ghazal 90بوسهای را گر به جان شاید خریدجان بباید داد روز من یزید
Rubai 95جان منی ای نگار و سلطان منیسلطان منی ولی به فرمان منی
Ghazal 107دوش از لبت ربودهام ای مهربان شکرپیداست در بیان من امروز آن شکر
Ghazal 120عاشق کسی بود که کشد بار یار خویششهوت پرست مانده بود زیر بار خویش