Homam Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
هنوز صبح نخستین روز دولت توستدر انتظار طلوع جمال خورشیدی
Ghazal 43از سوز دل مات همانا خبری نیستکاین ناله شبهای مرا خود سحری نیست
Mufrad 45چون جان و دلم ز خدمتت نیست جدااندر نظرت چه قدر دارد بدنی
Ghazal 47بی آفتاب رویت روزم بود چو مویتبا زلف مشک بویت باشد شبم چو رویت
Rubai 48زان عهد قدیم چون مرا یاد آیدلذات جهان سر به سرم باد آید
Rubai 49باد سحری رقصکنان میآیدبا مژده یار مهربان میآید
Ghazal 52هر کاو سر تو دارد پروای سر نداردمست تو تا قیامت از خود خبر ندارد
Rubai 52گفتا که به ابروم که دارم در سرکامشب نفسی کنم به پیش تو گذر
Ghazal 54سلطان جان ز عالم علوی نگاه کردبهر شکار روی بدین دامگاه کرد
Ghazal 56جان را به جای جانی جای تو کس نگیردمهر تو زنده ماند روزی که تن بمیرد
Rubai 58از سبزه شود خرد چو ماه اندر میغچون رفت خرد ز سر بود لایق تیغ
Ghazal 60چو رخسارت گل رنگین نباشدشکر چون لعل تو شیرین نباشد
Ghazal 64نباتت بر لب شکّر برآمدزمرد گرد یاقوتت درآمد
Rubai 65میآیم و از شرم چنان میافتمکز زندگی خود به گمان میافتم
Ghazal 66میان ما و شما بود پیش از آن پیوندکه جان علوی ما شد در این قفس در بند
Rubai 67وصلت ندهم ز دست اگر جان بدهمکی وصل تو را به ملک خاقان بدهم
Ghazal 70گرچه سیاحان جهان گردیدهاندمثل رویت کافرم گر دیدهاند
Ghazal 71زاهدان با شاهدان همخانهاندگرد هر شمعی دو صد پروانهاند
Rubai 71تا چند بود دل به ریا پروردندر باده نهم سر پس از این تا گردن
Ghazal 73بنامیزد چنانت آفریدندکه پنداری ز جانت آفریدند
Ghazal 74این مقبلان که باخبر از روز محشرندجان را به دین و دانش و طاعت بپرورند
Rubai 75چون نیست مجال روی و مویت دیدنراضی شدهام به خاک کویت دیدن
Rubai 76امشب که رسید دوست در منزل منشد جان و دل از حضورش آب و گل من
Ghazal 78زلف ترک من صبا هردم مشوش میکندتا دماغ عاشقان از بوی آن خوش میکند
Ghazal 81ز کوی دوست مرا ناگزیر خواهد بودوگر گذر همه بر تیغ و تیر خواهد بود
Rubai 81یک نکته معنی ز همه دنیی بهدنیی چه بود ز جنت الماوی به
Ghazal 83چشم بد دور که زیباتر از این نتوان بودبنده روی تو خواهم ز میان جان بود
Rubai 85با شمع چو گرم شد سر پروانهبا شمع بسوخت خویشتن مردانه
Ghazal 88جانها در آتشند که جانان همیرودسیلاب خون ز دیدهٔ گریان همیرود
Rubai 88ای همنفسان شدست وصلم سپریوقت است که آغاز کنم نوحهگری