Homam Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
جان منی ای نگار و سلطان منیسلطان منی ولی به فرمان منی
Ghazal 107دوش از لبت ربودهام ای مهربان شکرپیداست در بیان من امروز آن شکر
Ghazal 120عاشق کسی بود که کشد بار یار خویششهوت پرست مانده بود زیر بار خویش
Ghazal 122که می گوید که هست این صورت از گلهمه لطفی همه جانی همه دل
Ghazal 125ای سر زلف خوشت سلسله جنبان دلدل به لبت دادهام جان تو و جان دل
Ghazal 142ساقیا بر سر جان بار گران است تنمباده ده باز رهان یک نفس از خویشتنم
Ghazal 143عنبرین است به ذکر تو نفسها که زنمبه حدیث دگر آلوده مبادا دهنم
Ghazal 154تازه شود حیات ما چون بگشاید او دهنبوی گل است یا نفس آب حیات یا سخن
Ghazal 161عاشقی چیست به جان بندهٔ جانان بودنگر لبش جان طلبد دادن و خندان بودن
Ghazal 166تا عقل کل حیران شود برقع ز رخ یک سو فکنتا روح سرگردان شود تابی در آن گیسو فکن
Ghazal 174پاکچشمانند مرد روی توراه کژبینان نباشد سوی تو
Ghazal 181چو بالای تو گر سروی میان بوستانستیاز آن سرو سهی بستان بهشت جاودانستی
Ghazal 183چون بگذرد به شهر چنین سرو قامتیاز هر طرف ز خلق برآید قیامتی
Ghazal 188ای باد نو بهاری بوی بهشت داریاز سوی گل رسیدی یا پیک آن نگاری
Ghazal 190ترسا بچهای ناگه بر کف می گلناریاز صومعه باز آمد سرمست به عیاری
Ghazal 193دیگر نخوانم جان تورا زیرا که از جان خوشتریاز حسن خوبان نشمرم حسنت که زایشان خوشتری
Ghazal 194بازیچه نیست آخر آیین عشقبازیبا دوست درنگیرد تا روح در نبازی
Ghazal 195به خوبیست هر دل نوازی ایازیولی همچو محمود کو پاک بازی
Ghazal 205از تشنگی بمردم ای آب زندگانیچون نیستی در آتش احوال ما چه دانی
Ghazal 211در غیرتم که با خود همراز و همنشینیدر آب عکس خود را زنهار تا نبینی
Ghazal 218برای دیدن رویت خوش است بیناییز بهر نام تو آید به کار گویایی
Ghazal 220گلستانی و ما مستان بوییچه باشد گر بیابم آرزویی
Masnavi 1ای وجودت به ذات خود قایمذات پاک تو قایم و دایم
Mufrad 1درخت بخل ترا کس ز بیخ برنکندمگر که صرصر حمق تو بشکند آن را
Rubai 2جهدی بنما تا بشناسی حق راکانجا نخرند غلغل و بقبق را
Masnavi 3پیشوا یار غار او صدیقآن رسیده به عالم تحقیق
Ghazal 3ما به دست یار دادیم اختیار خویش راحاصلی زین به ندانستیم کار خویش را
Rubai 4ای در سر زلف تو پریشانیهاخوی لب لعلت شکرافشانیها
Mufrad 5حالم ز فرقت تو نیاید به نامه راستکاین کارنامهایست نه این کار نامه است
Rubai 5ای دل که شدی در سر آن زلف به تابدر جایگه خوشی مکن جنگ و عتاب