Qasim Anvar · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
غم تو بر دل و بر جان امیر و محتشمستبنام گفتمش: این غم ولی نه غم، نعمست
Ghazal 111خرد مستست و دل مستست و جان مستبسودایت روانِ ناتوان مست
Ghazal 115بنده را هست سؤالی و نه آن حد منستکه چرا لعل لبت رشک عقیق یمنست؟
Ghazal 116آن ماه دل افروز، که محبوب جهانستبا تست، ولی در پس صد پرده نهانست
Ghazal 117آن ماه شب افروز، که در پرده نهانستدر پرده نهانست، ولی پرده درانست
Ghazal 118امشب شب آدینه و فردا رمضانستتن در ذوبان آمد و جان در طیرانست
Ghazal 119ای بی خبران، مصلحت کار در آنستجامی بکف آرید، که عالم گذرانست
Ghazal 124در نهان خانه وحدت قمری پنهان استکه همو جان جهانست و همو جانانست
Ghazal 143عرصه عالم بما پیداست، ما پیدا بدوستجمله ذرات جهان را رو بدان روی نکوست
Ghazal 147در سویدای دلم سودای اوستدر دل و جانم تمناهای اوست
Ghazal 150آن یار جفا پیشه، که پشتست و پناهستهم پشت و پناه آمد و هم عزت و جاهست
Ghazal 154مگو ز سختی این ره، چو دوست همراهستمجوی حیله درین ره، که یار آگاهست
Ghazal 155هرچند اگر سرخ و سفیدست و سیاهستفی الجمله همه جام شرابات الهست
Ghazal 175بیا، بیا، که مرا با تو نسبت جا نیستبیا، بیا، که مرا با تو راز پنهانیست
Ghazal 185دل را ز جان گزیر وز جانان گزیر نیستغیر از هوای دوست نصیر و ظهیر نیست
Ghazal 186جان ما را دولت عشق رخت امروز نیستخوشتر از درد تو دولت در جهان پیروز نیست
Ghazal 187شکی نماند که جز دوست در جهان کس نیستمعینست که پیدا و در نهان کس نیست
Ghazal 192چو رویت تازه گل در بوستان نیستچو مویت سنبلی بر ارغوان نیست
Ghazal 197در صومعه و دیر مغان هیچ سری نیستکز آتش عشق تو در آن سر شرری نیست
Ghazal 198ز بحر عشق تو هر قطره ای چو دریاییستبکوی وصل تو هر پشه ای چو عنقاییست
Ghazal 200هرکجا در دو جهان عاشق روشن راییستدر سودای دلش از غم او سوداییست
Ghazal 201مرا با روی تو پیوسته روییستزیانی نی، که از وجه نکوییست
Ghazal 202باغبانا، به جهان تخم نکو باید کاشتهم از آن جنس که میکاری بر باید داشت
Ghazal 209هرگز هوای وصل تو از جان ما نرفتسودای سلطنت ز سر این گدا نرفت
Ghazal 214در حسن و جمالی که تو داری چه توان گفت؟سروی، صنمی، لاله عذاری، چه توان گفت؟
Ghazal 215بحق صحبت دیرین مرا مران بخجالتبآستین ملامت ز آستان کمالت
Ghazal 222بسودای تو خوش حالیم و دلشادبدردت آرزومندیم و معتاد
Ghazal 223بسیار سعی کردم و بسیار اجتهادعشقست هر چه هست،دگر هرچه هست باد
Ghazal 230حدم آن کس زند که بادم دادباده جام دل گشادم داد
Ghazal 231ساقیم باده داد و بادم دادباده این بار مستزادم داد