Qasim Anvar · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
آن روز که این گنبد مینا بستندوین طارم نه سپهر اعلا بستند
Rubai 17از بهر تو آمدم ببازار وجودوز بهر تو می روم بر آثار وجود
Rubai 19معشوقه به هر صفت که آید به ظهوراز ظلمت محض، یا خود از خالص نور
Rubai 20ای ساعد لطف شاه از روح تو بازمحبوب خدا،طایر عالی پرواز
Ənisül-arifin, 21شیخ عالم، آفتاب اولیاپیشوای دین، صفی الاصفیا
Ghazal 21«نون گفت » و «قلم » گفت تقدس و تعالااجمال ز تفصیل مبرهن شد و پیدا
Ghazal 22هرچه آن می رود از حد سمک تا بسمافاعلش را نتوان گفت که چونست و چرا؟
Rubai 25گر کافر و مؤمنم،که بر دین توامگر نیک و بدم، بنده مسکین توام
Ghazal 31بسوخت آتش عشق تو زهد و تقوی رابباد داد ورقهای درس و فتوی را
Rubai 31ای دلبر دلدار، طلب گار توایمای منبع انوار، طلب گار توایم
Ghazal 35ای چشم تو در شوخی سرفتنه دورانهاخط خوش و رخسارت رشک گل و ریحانها
Ghazal 36بیادت زنده ام، اینست مشربمدامت بنده ام، اینست مذهب
Rubai 38بر گریه و بر زاری من رحمت کنبر مفلسی و خواری من رحمت کن
Ghazal 49ای از جمال روی تو تابنده آفتابوی آفتاب روی ترا بنده آفتاب
Ghazal 50ای پرتو جمال ترا بنده آفتابوز پرتو جمال تو فرخنده آفتاب
Ghazal 56مرآت اوست جمله ذرات کاینات«یا عاشقین، قوموا، حیوا علی الصلات »
Ghazal 57عشق ما را هزار فن آموختعشق ما را هزار حله بدوخت
Ghazal 60ما پیش شمع روی تو پروانه وار مستجان در سماع عشق ز معشوقه الست
Ghazal 62این همه موج بی کران ز چه خاست؟عشق با دست و جان ما دریاست
Ghazal 67خورشید منور ز جمال تو هویداستدر مشرب عذب تو چه گویم که چه سرهاست؟
Ghazal 71ز درد عشق اگر جان غریق بحر بلاستهزار شکر که دل در مقام صبر و رضاست
Ghazal 74مهربان یار وفاپیشه کجا رفت و کجاست؟که جمالش همگی نور دل و دیده ماست
Ghazal 75«و هُوَ مَعَکُم» گفت از این معنی چه خواست؟یعنی جانها در بقای حق فناست
Ghazal 96اگر در مغز، اگر در پوست یارستبهرجایی که هست آن یار غارست
Ghazal 101امروز بهرحال به از دی و پریرستعالم همه پر عنبر سارا و عبیرست
Ghazal 104ره بیابانست و شب تاریک و پایم در گلستعشق و بیماری و غربت مشکل اندر مشکلست
Ghazal 106بهر کجا که رسد عشق شاه محترمستصفات عشق تو گفتن نشانه کرمست
Ghazal 108غم تو بر دل و بر جان امیر و محتشمستبنام گفتمش: این غم ولی نه غم، نعمست
Ghazal 111خرد مستست و دل مستست و جان مستبسودایت روانِ ناتوان مست
Ghazal 115بنده را هست سؤالی و نه آن حد منستکه چرا لعل لبت رشک عقیق یمنست؟