Qasim Anvar · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
دوست در مجلسست و جان در جاناین جرس از چه می کند افغان؟
Ghazal 518ساقی چو تو باشی، همه جا باده پرستانمطرب چو تو باشی، چه غم از نعره مستان؟
Ghazal 520عشق و معشوق و عاشق حیرانهر سه یکیست در طریق عنان
Ghazal 522«کن فکان » جان را خبر گوید ز «کان »قطرها دارد خبر از بحر جان
Ghazal 523«کل یوم هو فی شان » چه نشانست و چه شان؟گرنه با ما سخنی دارد پیدا و نهان؟
Ghazal 526گر شیر نه ای، بگذر ازین بیشه شیرانکاغشته بخونند درین کوچه دلیران
Ghazal 539خواهی بجهان شوری، بنیاد قیامت کنبگشای رخ فرخ، عرض قد و قامت کن
Ghazal 545عید و بر قندان تویی، ای جان جان جان منصد هزاران جان فدای عید و بر قندان من
Ghazal 547دل آشفته دارم، چشم پر خونتنم عورست و جانم گنج قارون
Ghazal 551ای یار، ندانم که چه رسمست و چه آیین؟گه ساقی جانهایی و گه محتسب دین
Ghazal 556گفت: نور آسمانست و زمینوصف حق را رحمة للعالمین
Ghazal 559هله! ای ساقی جانها، بده آن باده رنگینمگر این فاتحه ما بچشد لذت آمین
Ghazal 561باده کهنه گیر و شیشه نودلق و تسبیح کن بباده گرو
Ghazal 565زان نکهت مشکین،که همی آید از آن سوتا فانی مطلق نشوی دل نبرد بو
Ghazal 566«ستر الله علینا» چه علالاست درین کو؟بجه از جو سوی ما آ، تماشاست درین سو
Ghazal 570پیش ما قصه جام و جم و جمشید مگوهرچه میگویی بجز از طلعت خورشید مگو
Ghazal 571«الا یاایهاالساقی »، مرا جام مصفا دهکه سرمستی و قلاشی ز زهد و توبه ما به
Ghazal 575پیش از بنای مدرسه و رسم خانقاهاز نور روی دوست بدو برده ایم راه
Ghazal 583ای کمالت نعت عزت در جهان انداختهجان ز شوق تو کله بر آسمان انداخته
Ghazal 586هله!ای ساقی جانها، قدح باده بمن دهشیوه عشق نگه دار و حسن را بحسن ده
Ghazal 587ساقیا، عذر مگو، باده به سرمستان دهمی به مستان بده و توبه به هشیاران ده
Ghazal 589گر تو از مستان عشقی در ولهیار یک دل به ز یار ده دله
Ghazal 590بجانان زنده ام، الحمدللهز مستی مرده ام، الحمدلله
Ghazal 602هر لحظه مرا میرسد انوار تجلیبا نور تجلی چه زند معجز عیسی؟
Ghazal 604دل ز من برداشت یار مهربان، واحسرتیدشمنی کردند با من دوستان، واحسرتی!
Ghazal 605با یاد خدا باش به هر جای که هستیبی یار نگویم به تو هشیار، که مستی
Ghazal 612گر نسیم رحمتی از کوی جانان آمدیقعر بحر لم یزل در موج احسان آمدی
Ghazal 616ای آفتاب روی ترا ماه مشتریجانش مباد، هرکه کند از تو دل بری
Ghazal 618وصال یار بصد جان بخر، اگر نخرییقین که از غم هجران دوست جان نبری
Ghazal 627نه مست جام خدایی، نه مرد مستورینه مخبری و نه مستخبری، عجب کوری!