Qasim Anvar · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
رندیم و عاشقیم و جهان سوز و جامه چاکبا دولت غم تو ز فکر جهان چه باک؟
Ghazal 415بلبل آشفته حال، از سرمستی بنالموسم هجران گذشت، نوبت وصلست و حال
Ghazal 416بیار، ساقی عشاق، جام مالامالهزار نعره مستان، هزار بانگ «تعال »!
Ghazal 422بهیچ یار و دیاری اگر چه دل ننهادمولیک عاقبة الامر دل بمهر تو دادم
Ghazal 426نی چو بنالید، بگفتا: نیمباده بجوش آمد و گفتا: میم
Ghazal 445از نایره شوقت در دل شرری دارمبا طلعت خورشیدت عشق و نظری دارم
Ghazal 455مشرب عذب مرا هر نفس از خم قدیممی رسد باده صافی ز کرمهای کریم
Ghazal 474ماییم که چون باده گل رنگ بجوشیمگه باده بنوشیم و گهی باده فروشیم
Ghazal 479ما نه امروزست کز عشق و ولا دم می زنیمسالها شد کین منادی را بعالم می زنیم
Ghazal 481چه گویم؟ ای مسلمانان، چه گویم؟در این میدان که سرگردان چو گویم
Ghazal 486ما سوز عشق را به دو عالم نمیدهیمبه یک جرعهای ز جام به صد جم نمیدهیم
Ghazal 488بیا، بیا، که فقیریم و خاکسار توییممدام مست می چشم پر خمار توییم
Ghazal 495طالبانی که اسیرند درین حبس بدنعیسی جان نشناسد ز گهواره تن
Ghazal 496من بجانان زنده ام، گر باز دانی این سخنعاشقی باشی، یقین، از عاشقان ذوالمنن
Ghazal 499ای ساقی دل و جان، ای نور چشم اعیانما توبها شکستیم، جامی بیار پنهان
Ghazal 501این چنین مست و معربد بکجا؟ ای دل و جانکه فدای قدمت باد همه جان و جهان
Ghazal 507بیا، ای یار سودایی، بیا، ای جان سرگردانازین سودا خبر داری، ز سودا آیتی بر خوان
Ghazal 519سرگشته ایم و حیران در کوی مهرورزانزان زلفهای میگون، زان چشمهای فتان
Ghazal 533جگر پردرد و دل پر خونم، ای جانبآب دیده گلگونم، ای جان
Ghazal 538مرا از زخم شمشیرت نمی شاید حذر کردنبپیش زخم شمشیر تو باید جان سپرکردن
Ghazal 540نیم مستان ترا سرگشته چون پرگار کنآخر ای جان و جهان، جامی دگر در کار کن
Ghazal 548ما را هوای باده نابست در دروناین خاطر از درونه ما کی شود برون؟
Ghazal 552بجان آمد ز هجران جان مسکین«اغثنی یاغیاث المستغیثین »
Ghazal 564چه شنیدی که دل از دست بدادی،تو عمو؟چه فتادت که روانی بسوی بحر چو جو؟
Ghazal 572«کان الله » گفت و «کان الله له »وصف مستان طریقت در وله
Ghazal 573ای آفتاب روی تو را پردهدار ماهبر جمله دلبران جهان خسروی و شاه
Ghazal 579در میان همه خوبان بت ما از همه بههمه صافند ولی او بصفا از همه به
Ghazal 580آتش عشق تو شوری در جهان انداختهرهروان را جمله از کام و زبان انداخته
Ghazal 581ای آتش سودای تو در کن فکان انداختهعشقت شراب آتشین در جام جان انداخته
Ghazal 582ای خیالت عقل کل را در گمان انداختهنقش فیض لامکان اندر مکان انداخته