Qasim Anvar · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
جاودان، هرکه ترا دید بعالم شادستعاشق روی تو از هر دو جهان آزادست
Ghazal 89شفای جان مرا چیست؟ کز من آزردستکنون که خون دلم ریخت، جان و دل بر دست
Ghazal 102بگذار ره صومعه، کان دور و درازستبنشین بدر میکده، کان خانه رازست
Ghazal 105در مذهب ما باده مباحست و حلالستاین باده ز خم خانه اجلال جلالست
Ghazal 109تو ساقی جان بخشی و عالم همه جامستوز باده نوشین تو عالم همه جامست
Ghazal 112دلم از عشق تو مست است و جان مستجهان مست و زمین مست، آسمان مست
Ghazal 122درد تو، که سرمایه ملک دو جهانستالمنة لله که مرا بر دل و جانست
Ghazal 133دلم از شوق تو خونست و ندانم چونستدر درون شوق وصالت ز بیان بیرونست
Ghazal 141ز پیدایی چو پنهانست آن دوستهمه جا او،همه جا او، همه اوست
Ghazal 142عاشق بمرگ مایل و عاقل بهانه جوستغازی قتیل دشمن و عاشق قتیل دوست
Ghazal 146قمری دارم کین چشم نهان خانه اوستدل و جان عاشق آن نرگس مستانه اوست
Ghazal 153زان یار جفا پیشه، که پشتست و پناهستغافل مشو، ای دوست، که آن عین گناهست
Ghazal 174میان مجلس رندان حدیث فردا نیستبیار باده، که حال زمانه پیدا نیست
Ghazal 181از تو به مقصود ره دور نیستگر دل و جان غافل و مغرور نیست
Ghazal 189پیر ما جامیست، اما در خور این جام نیستباده صافی نوشد، اما رند درد آشام نیست
Ghazal 194خلق گویند که: در عشق بلیاتی نیستقدمی نیست درین راه که آفاتی نیست
Ghazal 206چشم سرمست تو ما را بستم کاری کشتدید صد زاری ما را و بصد زاری کشت
Ghazal 207ناگهان در تاخت عشقت، ملک جان یغما گرفتآتش سودای عشقت در دل شیدا گرفت
Ghazal 208ذکر جمیل یار جهان را فرو گرفتعالم گرفت، لیک بوجه نکو گرفت
Ghazal 213با عشق ز تسبیح و مصلا نتوان گفتجز باده گل رنگ مصفا نتوان گفت
Ghazal 217ای پرتو جمال الهی،چه گویمت؟ای فیض فضل نامتناهی،چه گویمت؟
Ghazal 220عشق تو مرا از هر دو جهان ساخت مجردای عشق گرانمایه و ای دولت سرمد
Ghazal 224جام در پای صراحی سر نهادگریه ای میکرد از بهر رشاد
Ghazal 225دریغ باشد ازین چار سوی کون و فسادبرون رویم، نبرده متاع خود بمراد
Ghazal 227ما همه شیداییان بودیم و مستان وداد«زاد فی الطنبور نغما» حسن او چون جلوه داد
Ghazal 232نگین سلیمان بدیوان که داد؟سریر سلاطین بدربان که داد؟
Ghazal 237ز ذوق عالم عرفان کجا خبر داردکسی که همت دون،فکرمختصردارد؟
Ghazal 240آن خواجه سر بشر نداردپیداست که رو بشر ندارد
Ghazal 241مرا سودای او دیوانه داردخراب ومست آن جانانه دارد
Ghazal 242بپیش اهل سیادت سعادتی دارددلی که از همه عالم فراغتی دارد