Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
خضر را گر سبز آب زندگانی کرده استعالمی را زنده دل آن یار جانی کرده است
Ghazal 1146از عرق تا چهره گلرنگ جانان تر شده استدامن گلهابه شبنم آتشین بستر شده است
Ghazal 1165مهربانی از میان خلق دامن چیده استاز تکلف، آشنایی برطرف گردیده است
Ghazal 1183شوق دل دیگر به آب تیغ مژگان تشنه استآتش خاکسترآلودم به دامان تشنه است
Ghazal 1195در بهارستان یکرنگی شراب و خون یکی استبلبل و گل، سرو و قمری، لیلی و مجنون یکی است
Ghazal 1197دوستی با کورفهمان حجت نادیدگی استوحشت از فهمیدگان برهان نافهمیدگی است
Ghazal 1263گر نمی جوشیم با می از سر انکار نیستغفلت سرشار ما را باعثی در کار نیست
Ghazal 1271شیر مست ماهتابم با شرابم کار نیستماهی سرچشمه نورم به آبم کار نیست
Ghazal 1285روزگار زندگی نقش بر آبی بیش نیستموج را قسمت ز دریا پیچ و تابی بیش نیست
Ghazal 1309روی هفتاد و دو ملت جز در آن درگاه نیستعالمی سرگشته اند و هیچ کس گمراه نیست
Ghazal 1310نیست یک شادی که انجامش به غم پیوسته نیستاز لب خندان به جز خون در دهان پسته نیست
Ghazal 1321سرو مینا را تذروی بهتر از پیمانه نیستشمع را در بزم دلسوزی به از پروانه نیست
Ghazal 1414هیچ جوینده ندانست که جای تو کجاستآخر ای خانه برانداز سرای تو کجاست؟
Ghazal 1444شبنم غنچۀ بیداردلان چشم بدستصیقل سینۀ روشنگهران دست ردست
Ghazal 1496لب خاموش نمودار دل پر سخن استجبهه بی گره آیینه خلق حسن است
Ghazal 1553حاصل دولت دنیا همه غفلت بوده استپرده خواب، سراپرده دولت بوده است
Ghazal 1592حال گویاست اگر تیغ زبان گویا نیستشکوه و شکر به فرمان زبان تنها نیست
Ghazal 1656عتاب و لطف ز ابروی گلرخان پیداستصفای هر چمن از روی باغبان پیداست
Ghazal 1719ز داغ، سینه پر تیر من گلستان استز چشم شیر، نیستان من چراغان است
Ghazal 1720عنان نفس کشیدن جهاد مردان استنفس شمرده زدن ذکر اهل عرفان است
Ghazal 1721به غیر دل همه عالم سراب حرمان استز کعبه روی به هر سو کنی بیابان است
Ghazal 1813شب فراق ز روز حساب خالی نیستکه از بیاض، سواد کتاب خالی نیست
Ghazal 1827مرا که داغ و کبابم چه دوزخ و چه بهشتمرا که مست و خرابم چه کعبه و چه کنشت
Ghazal 1834ره سخن به رخش خط عنبرافشان یافتفغان که طوطی از آیینه باز میدان یافت
Ghazal 1868باد بهار سلسله جنبان صحبت استموج شراب دام پریزاد عشرت است
Ghazal 1879آن بلبلم که باغ و بهارم دل خودستآن طوطیم که آینه دارم دل خودست
Ghazal 1922احوال دل ز دیده خونبار روشن استحال درون خانه نمایان ز روزن است
Ghazal 1943دامن به دست هر که دهی دستگیر توستاز هر دلی که گرد فشانی عبیر توست
Ghazal 1950نه تخت جم، نه ملک سلیمانم آرزوستراهی به خلوت دل جانانم آرزوست
Ghazal 1986لعلت به خنده پرده گل را دریده استآیینه از رخت گل خورشید چیده است