Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
جانی که سر از روزن فتراک برآورداز گرد گریبان بقا سر بدر آورد
Ghazal 4391چشم تو ز دلها چه خبر داشته باشدآن بیخبر از ما چه خبر داشته باشد
Ghazal 4421تامنزل من بادیه بیخبری بودهر موج سرابم به نظر بال پری بود
Ghazal 4436خوب است که بی رنج طلب کام برآیدآن کام چه ارزد که به ابرام برآید
Ghazal 4449صحبت به حریفان سیه کار مداریدبر روی سخن آینه تار مدارید
Ghazal 4494آتش عشق تو چون زبانه برآرداز دل سنگ آه عاشقانه برآرد
Ghazal 4510چه گل از خودآن مرده دل چیده باشدکه زخمی به درویش نخندیده باشد
Ghazal 4528هر ذره ازو در سر سودای دگر داردهر قطره ازودردل دریای دگردارد
Ghazal 4535چه خوش است ناله من به نوا رسیده باشددل پا شکسته من به دوا رسیده باشد
Ghazal 4570دل چو شبنم آب کن رو در گلستانش گذارروی اشک آلود بر رخسار خندانش گذار
Ghazal 4692ترا لبی است ز چشم ستاره خندانترمرادلی ز دهان تو تنگ میدانتر
Ghazal 4766بی صفا از خط نگردیده است رخسارش هنوزمی توان صد رنگ گلچیدن زگلزارش هنوز
Ghazal 4789نخست دفتر هوش و خرد درآب اندازدگر نگاه به آن چشم نیمخواب انداز
Ghazal 4809با عشق او ز هر دو جهانیم پاکبازما از دو خانه همچو کمانیم پاکباز
Ghazal 4818چون غنچه ز جمعیت دل انجمنی سازبرگ طرب خویش ز رنگین سخنی ساز
Ghazal 4821به مژگان اشک پاشیدن میاموزبه ابر تیره باریدن میاموز
Ghazal 4903پوچ شد از دعوی بیهوده مغز خود فروشآب را کف می کند دیگی که ننشیند ز جوش
Ghazal 4905می کند دست نوازش هم دل ما راخموشخشت اگر مانع تواند شد خم می را ز جوش
Ghazal 4926چه سازد صنعت مشاطه با حسن خدادادش ؟ز طوق قمریان خلخال دارد سرو آزادش
Ghazal 4953به سرخی می زند چون مشک خط عنبرافشانشچه حسن نشأه خیزست این که میگون است ریحانش
Ghazal 4956شراب لعل می سازد عرق راروی گلگونشقدح لبریز برمی گردد ازلبهای میگونش
Ghazal 4966رگ لعل است ازدلهای خونین قد دلجویشزجانهای پریشان رشته جان است هرمویش
Ghazal 4976حرف عقبی که درین نشأه کنی تقریرشهمچو خوابی است که درخواب کنی تعبیرش
Ghazal 5043در جلوه گاه حسن، سراپای دیده باشدر پیش زنگی آینه زنگ دیده باش
Ghazal 5059هرچند خط باطلم از تار و پود خویشخجلت کشم چو موج سراب از نمود خویش
Ghazal 5082شد سرمه سویدای دل از نور جمالشای وای اگر تیغ کشد برق جلالش
Ghazal 5085آن ترک که خون می چکد از تیغ نگاهشبرقی است که از چشم بود ابر سیاهش
Ghazal 5104در خرابات مغان ستار باشچون لب پیمانه بی گفتار باش
Ghazal 5134منم به گوشه چشمی ز آشنا قانعبه خاک پای قناعت ز توتیا قانع
Ghazal 5148سخن عشق مدار از دل افگار دریغکه ندارند چراغ از سر بیمار دریغ