Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مبادا بر سر من سایه بال هما افتدکز این ابر سیه آیینه دل از صفا افتد
Ghazal 2800مبادا کافر از طاق دل پیر مغان افتد!که رزق خاک گردد تیر چون دور از کمان افتد
Ghazal 2895سر منصور بار آن تیغ بیزنهار میآردنهالی را که خون آبش بود سربار میآرد
Ghazal 2994به خلوت هر که رخت از حلقه جمعیت اندازدزگرداب خطر خود را به مهد راحت اندازد
Ghazal 2995جنونی کو که آتش در دل پرشورم اندازد؟زعقل مصلحت بین صد بیابان دورم اندازد
Ghazal 3044زسوز دل مرا از چشم گریان دود می خیزدازین دریا به جای ابر نیسان دود می خیزد
Ghazal 3102خوشا رندی که در میخانه اش آن آبرو باشدکه چون از پا فتد بالینش از دست سبو باشد
Ghazal 3164زخون خوردن اثرهای نمایان باز می ماندز آهو نافه، گفتار از سخن پرداز می ماند
Ghazal 3186کجا از هر مقلد کار ارباب بیان آید؟نیاید از ده انگشت آنچه تنها از زبان آید
Ghazal 3193مرا از غفلت خود بر سر این بیداد میآیدنباشد صید اگر غافل چه از صیاد میآید؟
Ghazal 3238زدل زنگ کدورت چشم خونپالا نمی شویدکه سبزی را می گلرنگ از مینا نمی شوید
Ghazal 3244آن که از عمر سبکسیر وفا می طلبدلنگر از سیل و اقامت ز هوا می طلبد
Ghazal 3308در خور مزد فلک کار به آدم داردخوردن نعمت عالم غم عالم دارد
Ghazal 3311رهرو عشق چه پروای مغیلان دارد؟بیخودی در ته پا تخت سلیمان دارد
Ghazal 3333جان کس از دیدن آن سیب زنخدان نبرداین ترنجی است که بر هر که خورد جان نبرد
Ghazal 3334از سری جوی سعادت که ز دولت گذردتن به خواری دهد از افسر عزت گذرد
Ghazal 3415چه خیال است به تیغش دل بیتاب رسد؟بیخبر بر سر این تشنه مگر آب رسد
Ghazal 3489عارفانی که ازین رشته سری یافته اندبی خبر گشته ز خود تا خبری یافته اند
Ghazal 3533داغ با سینه ارباب محبت چه کند؟لاله با دامن صحرای قیامت چه کند؟
Ghazal 3544درد را سوختگان تو به درمان ندهندجگر تشنه به سرچشمه حیوان ندهند
Ghazal 3591خط ازان صفحه رخسار سخنساز شودطوطی از پرتو این آینه غماز شود
Ghazal 3619چشم دارم که مه نو سفرم باز آیدروشنی بخش چراغ نظرم باز آید
Ghazal 3643شوقم از نامه به وصل تو فزونتر گردیدنامه بر آتش من دامن دیگر گردید
Ghazal 3653می خلد بیشتر از تیر به دل موی سفیدکار شمشیر دو دم می کند ابروی سفید
Ghazal 3668مرا به هر مژه ای اشک بی اثر چسبدچو غرقه ای که به هر موجه خطر چسبد
Ghazal 3713فروغ ذره به چشم من آب می آردکه تاب شعشعه آفتاب می آرد؟
Ghazal 3716کجا به حال مرا چاره ساز می آرد؟ز خویش هرکه مرا برده، باز می آرد
Ghazal 3735ز خود گسسته چه پروای آن و این دارد؟به خود رسیده چه حاجت به همنشین دارد؟
Ghazal 3794ز می مرا تب لرز خمار میگیردز صیقل آینه من غبار میگیرد
Ghazal 3826عرق نه از رخ آن گلعذار می ریزدستاره از فلک فتنه بار می ریزد