Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
لعلت به خنده پرده گل را دریده استآیینه از رخت گل خورشید چیده است
Ghazal 1994ما را ز عشق درد و غم بیکرانه استدریای بیکنار سراسر میانه است
Ghazal 1996ابر بهار گلشن رخسار، آینه استآتش فروز شعله دیدار، آینه است
Ghazal 2012هر کس فشاند بر من پر شور پشت دستاز جهل زد به خانه زنبور پشت دست
Ghazal 2068از حسن خلق رتبه همت زیاده نیستدست و دل گشاده چو روی گشاده نیست
Ghazal 2094هر زنده دل که جا به مقام رضا گرفتاز تیغ، فیض سایه بال هما گرفت
Ghazal 2118در عالم فانی که بقا پا به رکاب استگر زندگی خضر بود نقش بر آب است
Ghazal 2124واعظ نه ترا پایه گفتار بلندستآواز تو از گنبد دستار بلندست
Ghazal 2175بی دادرس آن کس که فغان چون جرسش هستخاموش نگردد ز فغان تا نفسش هست
Ghazal 2179هر خال ترا زیر نگین ملک جمی هستدر هر شکن زلف تو بیت الصنمی هست
Ghazal 2180با ما سبب کینه گردون دغا چیست؟تقصیر چه و جرم کدام است و خطا چیست؟
Ghazal 2183گر دل نکشد دست ز زلف تو عجب نیستگنجینه این راز به غیر از دل شب نیست
Ghazal 2194در ظاهر اگر پشت به من همچو کمان داشتلیک از ته دل روی توجه به نشان داشت
Ghazal 2208دولت روزگار درگذرستپرتو آفتاب دربدرست
Ghazal 2246تا نافه زلف مجلس آراستآهوی حواس، دشت پیماست
Ghazal 2249بی یار بهار دلنشین نیستاین پنبه داغ یاسمین نیست
Ghazal 2251از وصل صدف گهر گریزان استبر حسن غریب، خانه زندان است
Ghazal 2253لطف بتان جانگدازتر ز عتاب استشبنم این باغ تلختر ز گلاب است
Ghazal 2254حلقه گوش تو گوشواره صبح استخال بناگوش تو ستاره صبح است
Ghazal 2261غباری بجا از زمین مانده استبخاری ز چرخ برین مانده است
Ghazal 2270به داغ عشق نباشد مرا جگر محتاجبه آفتاب ز خامی بود ثمر محتاج
Ghazal 2294آفاق را کند به نفش مشکبار صبحباشد بهار عنبر شبهای تار صبح
Ghazal 2295از بس مکدرست درین روزگار صبحاز دل نمی کشد نفس بی غبار صبح
Ghazal 2306مکن دراز به طعن فلک زبان گستاخترنج دست قضا را مکن نشان گستاخ
Ghazal 2334وسعت مشرب زدل اندیشه فردا نبرداین غبار از خاطر من دامن صحرا نبرد
Ghazal 2345چاره دل عقل پر تدبیر نتوانست کردخضر این ویرانه را تعمیر نتوانست کرد
Ghazal 2357کعبه را دریافت هر کس خاطری معمور کردشد سلیمان هر که دست خود حصار مور کرد
Ghazal 2372گرچه انفاس گرامی سینه صرف آه کرداینقدر شد دانه خود را جدا از کاه کرد
Ghazal 2376آب حیوان دید لعلت را و ایمان تازه کرداز دهان موج بیتابانه صد خمیازه کرد
Ghazal 2397چون ز باد آن زلف چون زنجیر بر هم می خوردعشق را سر رشته تدبیر بر هم می خورد