Khaqani Shirvani · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
چه گویی ز لب دوست شکر وام توان خواستچنان سخت کمان کوست ازو کام توان خواست
Ghazal 71به دو میگون لب و پسته دهنتبه سه بوس خوش و فندقشکنت
Ghazal 73جو به جو عشقت شمار دم زدن بر من گرفتجو جوَم کرد و چو بشنید آه من بر من گرفت
Ghazal 82علم عشق عالی افتاده استکیسهٔ صبر خالی افتاده است
Ghazal 128عشق تو دست از میان کار برآوردفتنه سر از جیب روزگار برآورد
Ghazal 131تو را نازی است اندر سر که عالم برنمیتابدمرا دردی است اندر دل که مرهم برنمیتابد
Ghazal 143دلم آخر به وصالش برسدجان به پیوند جمالش برسد
Ghazal 148بر دل، غمِ فراقت آسان چگونه باشددل را قیامت آمد شادان چگونه باشد
Ghazal 167آواز حسنت ای جان هفت آسمان بگیردسلطان عشقت ای مه هر دو جهان بگیرد
Ghazal 192خیز و به ایام گل بادهٔ گلگون بیارنوبت دی فوت شد نوبت اکنون بیار
Ghazal 221گر به عیار کسان از همه کس کمتریمهیچ کسان را به نقد از همه محرمتریم
Ghazal 238نام تو چون بر زبان میآیدمآب حیوان در دهان میآیدم
Ghazal 277غصهٔ آسمان خورم دم نزنم، دریغ مندر خم شست آسمان بسته منم، دریغ من
Ghazal 293آخر چه خون کرد این دلم کامد به ناخن خون اوهم ناخنی کمتر نگشت اندوه روز افزون او
Qasida 11عشق بیفشرد پا بر نمط کبریابرد به دست نخست هستی ما را ز ما
Qasida 14داد مرا روزگار مالش دست جفابا که توانم نمود نالش از این بی وفا
Qasida 17زد نفس سر به مهر صبح ملمع نقابخیمهٔ روحانیان کرد معنبر طناب
Qasida 19جبههٔ زرین نمود طرهٔ صبح از نقابخندهٔ شب گشت صبح خندهٔ صبح آفتاب
Qasida 22دوش برون شد ز دلو یوسف زرین نقابکرد بر آهنگ صبح جای به جای انقلاب
Qasida 25شاه را تاج ثنا دادم نخواهم بازخواستشه مرا نانی که داد ار باز میخواهد رواست
Qasida 26راحت از راه دل چنان برخاستکه دل اکنون ز بند جان برخاست
Qasida 140عافیت را نشان نمییابموز بلاها امان نمییابم
Qasida 143من کیم باری که گوئی ز آفرینش برترمکافرم گر هست تاج آفرینش بر سرم
Qasida 217خاکِ سیاه بر سرِ آب و هوای ریدور از مجاوران مکارمنمای ری
Rubai 2غم کرد ریاض، جانِ مه و سال مراآئینه ندارد دلِ خوشحال مرا
Rubai 12سنگ اندر بر بسی دویدیم چو آببار همه خار و خس کشیدیم چو آب
Rubai 23آب جگرم به آتش غم برخاستسوز جگرم فزود تا صبر بکاست
Rubai 83از غدر فلک طعن خسان صعبتر استوز هر دو فراق غم رسان صعبتر است
Rubai 92هیچ است وجود و زندگانی هم هیچوین خانه و فرش باستانی هم هیچ
Rubai 96خاقانی وام غم نتوزد چه کندچون گفت بلاست لب ندوزد چه کند