Khaqani Shirvani
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
امروز مال و جاه خسان دارندبازار دهر بوالهوسان دارند
Qasida 109کرد خزان تاختن بر صف خیل بهارباد وزان بر رزان گشت به دل کینهدار
Qasida 150به دل در خواص بقا میگریزمبه جان زین خراس فنا میگریزم
Qasida 155ضماندار سلامت شد دل منکه دار الملک عزلت ساخت مسکن
Qasida 168هان! ای دلِ عبرتبین! از دیده عِبَر کن! هان!ایوانِ مدائن را آیینهٔ عبرت دان!
Rubai 2غم کرد ریاض، جانِ مه و سال مراآئینه ندارد دلِ خوشحال مرا
Rubai 17گر من به وفای عشق آن حورنسبدر دام دگر بتان نیفتم چه عجب
Rubai 22گم شد دل خاقانی و جان بر دویَک استوز غدر فلک خلاص را هم به شک است
Rubai 28خاقانی از آن ریزشِ همّت که تو راستجستن ز فلک ریزهٔ روزی نه رواست
Rubai 31از فیض خیالت چمن سینه شکفتاز دیدن رویت گل آئینه شکفت
Rubai 35در ظاهر اگر دست نظر کوتاه استدل را همه جا یاد تو خضر راه است
Rubai 43بر جان من از بار بلا چیست که نیستبر فرق من از تیر قضا چیست که نیست
Rubai 56مرغی که نوای درد راند عشق استپیکی که زبان غیب داند عشق است
Rubai 75بپذیر دلی را که پراکندهٔ توستبرگیر شکاری که هم افکندهٔ توست
Rubai 84خاقانی از آن شاه بتان طمع گسستدر کار شکستهای چو خود دل دربست
Rubai 88ای صید شده مرغ دلم در دامتمن عاشق آن دو لعل میگون فامت
Rubai 111خواهی شرف مردم دانا باشدعزت مطلب فروتنی تا باشد
Rubai 147صد باره وجود را فرو ریختهاندتا همچو تو صورتی برانگیختهاند
Rubai 170دانی ز چه یک نام حق آمد غفاریعنی که به مجرمان عاصی رحم آر
Rubai 174ای چرخ مَهَم را ز سفر باز آوردر ره دلش از راه ببر باز آور
Rubai 192خاقانی اسیر توست مازار و مکشصیدی است فکندهٔ تو بردار و مکش
Rubai 207سوزی که در آسمان نگنجد دارموان ناله که در دهان نگنجد دارم
Rubai 224آزار کنی و جور فرمائی همرحمت نکنی و روی ننمائی هم
Rubai 237نونو غم آن راحت جان من دارمجوجو جانی در این جهان من دارم
Rubai 283ای شاه بتان، بتان چون من بندهٔ تودر گریهٔ تلخم از شکرخندهٔ تو
Rubai 285ای چشم بد آمده میان من و توداده به کف هجر عنان من و تو
Rubai 287تب کرد اثر در رخ و در غبغب تومه زرد شد اندر شکن عقرب تو
Rubai 290هر روز بود تو را جفایی نو نوتا جامهٔ صبر من بدرد جو جو
Rubai 307ای گشته دلم در غم تو صد پارهعیش و طرب از نزد رهی آواره
Rubai 322خاقانی اگر بسیج رفتن داریدر ره چو پیاده هفت مسکن داری