Khaqani Shirvani
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
عافیت، کس نشان دَهَد؟ نَدَهَدوز بلا، کس، اَمان دَهَد؟ نَدَهَد
Ghazal 239از تفّ دل، آتشین دهانمزآن نام تو بر زبان نرانم
Ghazal 338چه کردهام که مرا پایمال غم کردیچه اوفتاد که دست جفا برآوردی
Qasida 11عشق بیفشرد پا بر نمط کبریابرد به دست نخست هستی ما را ز ما
Qasida 14داد مرا روزگار مالش دست جفابا که توانم نمود نالش از این بی وفا
Qasida 19جبههٔ زرین نمود طرهٔ صبح از نقابخندهٔ شب گشت صبح خندهٔ صبح آفتاب
Qasida 25شاه را تاج ثنا دادم نخواهم بازخواستشه مرا نانی که داد ار باز میخواهد رواست
Qasida 26راحت از راه دل چنان برخاستکه دل اکنون ز بند جان برخاست
Qasida 53ای دل، به سرِ مویی، آزاد نخواهی شد.مویی شُدیَ انْدَر غَم، هم، شاد نخواهی شد.
Qasida 140عافیت را نشان نمییابموز بلاها امان نمییابم
Qasida 143من کیم باری که گوئی ز آفرینش برترمکافرم گر هست تاج آفرینش بر سرم
Qasida 158الامان ای دل که وحشت زحمت آورد الامانبر کران شو زین مغیلانگاه غولان بر کران
Qasida 166اکنون که گشاد گل گریباندست من و دامن گلستان
Qasida 217خاکِ سیاه بر سرِ آب و هوای ریدور از مجاوران مکارمنمای ری
Rubai 12سنگ اندر بر بسی دویدیم چو آببار همه خار و خس کشیدیم چو آب
Rubai 23آب جگرم به آتش غم برخاستسوز جگرم فزود تا صبر بکاست
Rubai 57عشق آمد و عقل رفت و منزل بگذاشتغم رخت فرونهاد و دل، دل برداشت
Rubai 83از غدر فلک طعن خسان صعبتر استوز هر دو فراق غم رسان صعبتر است
Rubai 92هیچ است وجود و زندگانی هم هیچوین خانه و فرش باستانی هم هیچ
Rubai 96خاقانی وام غم نتوزد چه کندچون گفت بلاست لب ندوزد چه کند
Rubai 101این چرخ بدآئین نه نکو میگرددزو عمر کهن حادثه نو میگردد
Rubai 106خواهی شرفت هر دمی اعلا باشدباشد طلب فروتنی تا باشد
Rubai 138چون نامهٔ تو نزد من آمد شب بودبرخواندم و زو شبی دگر کردم سود
Rubai 172خاکی دل من به آتش آگنده مدارآبم مبر و چو خاکم افکنده مدار
Rubai 175ای نام تو در شهر به خوبی مشهوروصل تو تمنای هزاران مهجور
Rubai 188خود را مپسند دل پسند همه باشنقصان بپذیر و سودمند همه باش
Rubai 208من میوهٔ خام سایه پرورد نیمجز چشمهٔ خورشید جهانگرد نیم
Rubai 216چون از چشم بتان فسون ساز کنممیزیبد اگر دعوی اعجاز کنم
Rubai 223آن ماه به کشتی در و من در خطرمچون کشتی از آب دیده آسیمه سرم
Rubai 229با آنکه به هیچ جرم رای آوردمصد ره به تو عذر جان فزای آوردم