Мухаммед Хади · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Xitab eylər bizə bir mürğ, der: insanlar, insanlar!Nədir tutmuş cahanı nalevü əfğanlar, insanlar?!
Fəzaili-insaniyyəİnsan o zatdır ki, vəzaifşünas ola,Nəxli-əməl misali səmərbəxşi-nas ola.
Sevgili şagirdlərimizə ərməğanDəbistan bir baharistan, onun əzhari ürfandır,Dəbistan bir nihalistan, onun əsmari ürfandır.
Şikvayi-aşiqanə, yaxud əlhani-pərişan1Ey atəşi-eşqi məni hər dəmdə yaxan yar!
MəktəbMəktəb nə demək? Xadimi-qüdsiyyəti-millət.Məktəb nə demək? Baisi-ülviyyətü şövkət.
Mənaziri təbiətBaxılsa eyni-həqbin ilə aləm Turi-Sinadır,Giyahi-mövcəzən ahəngi-lahutilə guyadır.
Bu da bir həqiqətAşiqi-sadiqləriz, pünhan deyil bürhanımız,Kizbdən varəstə qalmış, şükr olsun, canımız.
Şeyxlərə-işanlaraAfərin olsun sənə, ey “filusuf”i-zifünun!Pərvərişyabi-fünunun zümreyi-layə qilun.
HalımızOlsa dəryalar mürəkkəb, səfheyi-aləm kitab,Xakdan əhli mühərrir, xamə olsa hər şəcər,
ƏqlCahanda əql misli varmı rəhbər?Bəşər danişlə oldu kampərvər.
Zavallı könlümXərababadi-qəmdir eşq ilə e'mar olan könlüm,Yanır sevdayi-canan ilə atəşzar olan könlüm.
Əfkari-pərişan, ya ki təraneyi-təhəyyüranəBu dəhrdə ismi-bimüsəmma –Hürriyyətü ədldir, müsavat.
EydiyanəGəl, ey bəhari-təcəddüd, güzər qıl İranə,Nigahi-həsrəti fırlat da bu gülüstanə.
İşıq və təzə aləmBaği-vətənə axmada mizabi-təcəddüd,Canbəxş oluyor qönçələrə abi-təcəddüd.
Fəxamətli əfəndim, pardon!Hörmətli əfəndim Molla Nəsrəddinə*Son nüsxəni aldıq, oxuyub, bildik, a Molla,
Amali-tərəqqiHəqiqi arizumuz intizami-hali-millətdir,Məsaimiz bütün məsrufi-istikmali-millətdir,
Dün axşamın ilhami-yetimanəsiDün axşam idi, mən gəziyordum yetim-yetim,Bir yoldaşım var idi ki: hüzn ilə möhnətim...
Ayrılıq dəqiqələriƏsgərlər hərbə gedərkən*Ağlayan gözlər, ağlanan sima,
Həyati-hazirəmizin ilhamlarıBaşdan-başa bir kölgə bürünmüş kimi aləm,Üzlərdə nümayan oluyor sayeyi-matəm.
Hekayeyi-eşqEşitdim mən ki, Məcnuni-diləfkar –Olunca mövti-Leyladən xəbərdar,
Xosrovun Şiruyəyə nəsihətiGözün yumduğu dəmdə Xosrov, şu zat –Ki, yə'ni edən gündə tərki-həyat –
Zahirpərəst alimlərəSərf qıldıq ömrü əndər qilü qal,Olmadı hasil bizə ondan kamal.
UlduzlaraEy aləmi münəvvər edən cürmi-afitab,Müşkati-şö’lədar, şəbəfruzi-mahitab,
Mələkim, nədir o?Nuri-vəfamıdır nigəhindən uçan ziya?Gözlər könül açılmaq üçün gül dodağını.
Ey mütribeyi-dövri-təməddünÇal nəğmeyi-hürriyyətini, guş edəlim, çal!Sun badeyi-canpərvərini, nuş edəlim, çal!
Ləyali-vüsal, yaxud keçən gecəBu şəb o dilbər ilə bağzari-ülfətdə –Gözəl-gözəl qonuşurduq, nə dadlı söhbət idi!
Qızlar bağçasıİştə bir aliheyi-hüsnü cəmal,İştə bir malikeyi-fəzlü kəmal.
Mizani-əqvamBir ləhzə açıb dideyi-insafü mürüvvət,Qıl aləmi səncideyi-mizani-həqiqət.
Qələm nə söyləyir?Eşit, millət, qələmdən bir hekayət,Cidalıqdan qılır çox-çox şikayət.
Mə'şuqəməVəhşi baxışın göstəriyor qaçmağı, ammaBu vəhşəti tərk eylə, rəfiqin mədənidir.