Мехсети Гянджеви
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
زلفین تو سی زنگی و هر سی مستانسی مستانند خفته در سیمستان
Рубаи 130ای زلف تو حلقه حلقه و چین بر چینطغرای خط تو برزده چین بر چین
Рубаи 134دی خوش پسری بدیدم اندر «زوزن»کو لاف زنی ز خوبرویان زو، زن
Рубайят, 138چشم و دهن آن صنم لاله رخاناز پسته و بادام گرفتست نشان
Рубайят, 148ای بیخبر از غایت دلداری منفارغ ز دل ستمکش و زاری من
Рубаи 154دل بی تو، بجز خون جگر بارد، نیمانند تو، بی وفا فلک آرد، نی
Рубайят, 154آب ارچه نمیرود به جویم با توجز در ره مردمی نپویم با تو
Рубаи 159چون اسب به میدان طرب میتازیاز طبع لطیف سحرها میسازی
Рубаи 161مضراب ز زلف و نی ز قامت سازیدر شهر تو را رسد کبوتر بازی
Газель 8کاشکی انگشتوانش بودمیتا در انگشتش همی فرسودمی
Рубайят, 184تا کی به هوای دل چنین خوار شویدر دست ستمگری گرفتار شوی
Рубайят, 186چون بند ز نامهٔ تو بگشاد رهیبر دستخط تو بوسهها داد رهی
Кыта 11بس سپوزید خواجه خاتون رااول روز تا به آخر شام
Кыта 17پوستینی بخواستم از توتا زمستان به سر بریم در آن
Рубайят, 13گفتی که بدین رخان زیبا که مراستچون خلد، وثاق تو بخواهم آراست
Рубаи 50جان کو به تن آباد بود هیچ بوَددل گر به جهان شاد بود هیچ بود
Рубаи 57از دیده من چو اشگ گلگون بچکدهر لحظه هزار قطره افزون بچکد
Рубаи 64در دل همه شرک و روی بر خاک چه سودزهری که به جان رسید تریاک چه سود
Рубаи 73زیبا بت کفشگر چو کفش آرایدهر لحظه لب لعل بر آن میساید
Рубаи 74چون پوست کشد کارد بدندان گیردآهن ز لبش قیمت مرجان گیرد
Рубайят, 92جانا تو ز دیده اشک بیهوده مباردلتنگی من بس است دل تنگ مدار
Рубайят, 103با لاله رخان باغ سرو از سر نازمیکرد ز شرح قد خود قصه دراز
Рубаи 113در کوی خرابات یکی درویشمز آن خم زکوة می بیاور پیشم
Рубайят, 116ای رنج غم تو برده و خوردهٔ دلاندیشهٔ تو به ناز پروردهٔ دل
Рубайят, 117زین سان که فتاد هجر در راه ای دلترسم نبری جان ز غمش آه ای دل
Рубайят, 125هر ناله که بر سر شتر میکردمدر پای شتر نثار دُر میکردم
Рубайят, 126ای فاخته مهر چون به تو درنگرمزیبائی طاوس به بازی شمرم
Рубаи 135مؤذن پسری تازه تر از لاله مرورنگ رخش آب برده از خون تذرو
Рубаи 139ای روی تو از تازه گل بر بر بهوز چین و خطا و خلُّخ و از بربر به
Рубаи 145مستش دیدم، گرفته راه خانهخلقی با او، ز خویش و از بیگانه