Мехсети Гянджеви
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
به خدایی که بر خداوندانفرض کردهست بندگی کردن
Рубаи 9خط بین که فلک بر رخ دلخواه نبشتبر گل رقمی بنفشه بیگاه نبشت
Рубаи 12در دایرهای که آمد و رفتن ماستآنرا نه بدایت نه نهایت پیداست
Рубаи 37آن کودک نعلبند و داس اندر دستچون نعل بر اسب بست از پای نشست
Рубаи 93آن تازه گلم من که نباشد خارشبا بلبل خوشگوی بود غمخوارش
Рубаи 94دارم گه و بیگه ز که و مه کم و بیشنفع و ضرر و خیر ز بیگانه و خویش
Рубайят, 100اشتربانا چو عزم کردی به سفرمگذار مرا خسته و زاینجا مگذر
Рубаи 109در وصف تو بسیار سخن راندهایمبسیار کُتُب ساخته و خواندهایم
Рубаи 126از ضعف من آنچنان توانم رفتنکز دیده خود نهان توانم رفتن
Рубаи 132رفتی پسرا دوش به می نوشیدنبودت هوس یار دگر ورزیدن
Рубаи 136عشق است که شیر نر زبون آید از اوبحریست که طرفهها برون آید از او
Рубаи 146ای کرده جفا و جور آئین، بحلیوآورده به جای مهرِ من کین، بحلی
Рубайят, 156ابریست که قطره نم فشاند غم تودر بوالعجبی هم به تو ماند غم تو
Рубаи 157چون خاک زمین اگر عنان کش باشیوز باد جفای دهر ناخَوش باشی
Рубаи 164ای تنگ شکر چون دهن تنگت نیرخساره گل چون رخ گلرنگت نی
Газель 4در فغانم از دل دیر آشنای خویشتنخو گرفتم همچو نی با نالههای خویشتن
Кыта 1در این زمانه عطا و کرم مخواه از کسچرا که نقش کرم بی ثبات شد چون یخ
Кыта 4آخر زمان که طبع حکیمان نگون شودسه صد حکیم مر جلبی را زبون شود
Рубаи 5با خلق به داوری بود قاضی چرخوز علم و عمل بری بود قاضی چرخ
Рубаи 6گفتی که مرا بیتو بسی غمخواره استبی رشوت و پاره از توأم صد چاره است
Рубаи 11در طاس فلک جرعه شادی و غم استگه محنت و دولتست و گه بیش و کم است
Рубаи 35آتش چو زدی پریر، در ما پیوستدی آب رخم ببرد و عهدم بشکست
Рубаи 44قاضی چو زنش حامله شد زار گریستگفتا ز سر قهر که این واقعه چیست
Рубаи 52جانا نه هر آنکس که دلی خوش داردحال دل بیدلان مشوش دارد
Рубаи 95فصّاد جهود بد رگ کافر کیشآن کند زبان که تند دارد سر نیش
Рубаи 96در بستان دوش از غم و شیون خویشمیگشتم و میگریستم بر تن خویش
Рубаи 103تا حلقه به گوش لب چون نوش توامای رشک پری، عاجز و مدهوش توام
Рубаи 104جانا نفسی دور نهای از یادمدلتنگ مشو گر ز تو دور افتادم
Рубаи 106چندان که به کار خویش وا میبینمخود را به غم تو مبتلا میبینم
Рубайят, 111ترکم چو کمان کشید کردم نگهشدیدم مه و عقربی به زیر کلهش