Мехсети Гянджеви
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
گه خصم شوی مرا و گه یار آئیروزی به هزار گونه در کار آئی
Рубаи 149هرگز کامم ز خفت و خوابم ندهیشب با تو سخن کنم جوابم ندهی
Рубаи 150چون در دلت آن بود که گیری یاریبرگردی ازین دل شده بی آزاری
Рубайят, 172هر گه که تو نعل اسب یکران بندیداغی دگرم بر دل حیران بندی
Газель 5آن خال عنبرین که نگارم به رو زدهدل میبرد از آنکه به وجه نکو زده
Кыта 2صابرا نامهٔ گرامی توروح افسرده را روان بخشد
Кыта 8شبی به طنز گفتم به خواجه پور خطیبنُس فراخ چو بینی ز خشک و تر بفرست
Кыта 10گر بیفتد یک سر مویی ز خاتون زمانبس گنه آویزه دارد بی ریا و ریب و شک
Кыта 19درد هجران تو خون کرد دلمثم اجری الدم من آماقی
Рубаи 8جانا دل مسکین من این کی پنداشتکز وصل توام امید بر باید داشت
Рубаи 10در طاس فلک نقش قضا و قدر استمشکل گرهیست، خلق ازین بیخبر است
Рубаи 23قصاب یکی دنبه برآورد ز پوستدر دست گرفت و گفت وه وه چه نکوست
Рубаи 26کار از لب خشک و دیده تر بگذشتتیر ستمت ز جان و دل بربگذشت
Рубаи 32در مرو پریر لاله آتش انگیختدی نیلوفر، به بلخ در آب گریخت
Рубаи 53جانا غم دل ز بینوائی خیزدوین دود ز آتش جدائی خیزد
Рубаи 55آنروز که توسن فلک زین کردندآرایش مشتری و پروین کردند
Рубаи 69گل ساخت ز شکل غنچه پیکانی چندتا حمله برد به حسن، بر تو دلبند
Рубаи 97جز زهره که را زهره که بوسد دستشجز یاره که را یاره که گیرد دستش
Рубаи 98دیدم چو مه و مهر میان کویشگرمابه زده آبچکان از مویش
Рубаи 124با درد تو نیست روی درمان دیدندشوار بود وصل تو آسان دیدن
Рубаи 168تن زود به خواری ای جلب بنهادیوز گفته خویش نیک باز استادی
Газель 3طفل اشکم مدام در نظر استچه توان کرد، پارهٔ جگر است
Газель 6ای دل از عشق گر دمی یابیبر کف خاک آدمی یابی
Кыта 6چون خواهم رفت بی تو چندین منزلکز دست شدم هم به نخستین منزل
Кыта 16صحبت بیخرد، سخندان راهم به کردار گاو بد باشد
Рубаи 13در عالم عشق تا دلم سلطان گشتآزاد ز کفر و فارغ از ایمان گشت
Рубаи 19تا شاه رخت ملک بهاری بگرفتهر یک ز میانه پیشکاری بگرفت
Рубаи 34لاله چو پریر آتش شور انگیختدی نرگس، آب شرم از دیده بریخت
Рубаи 58زلف تو چو آه من درازی داردخلق خوش تو بنده نوازی دارد
Рубайят, 106دریافتم آخر ز قضا را به شبشصد بوسه زدم بر لب همچون رطبش