Мехсети Гянджеви
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
سهمی که مرا دلبر خباز دهدنه از سرِ کینه، از سر ناز دهد
Рубайят, 77کس چون تو به عقل زندگانی نکنددر شیوهٔ عشق مهربانی نکند
Рубайят, 90بس غصه که از چشمهٔ نوش تو رسیدتا دست من امروز به دوش تو رسید
Рубайят, 95از من صنما قرار مستان آخرمشکن به جفا و جور پیمان آخر
Рубаи 101ای آرزوی روان و وی داروی دلبا گونهٔ تو گونهٔ گل شد باطل
Рубаи 102ای از تو مرا غصه سودا حاصلهجرانک قاتلی و نعم القاتل
Рубаи 112Я горестный день расставания знал,Что лживы твои обещания, знал.
Рубайят, 119ای فتنهٔ خاص ای بلای دل عامخورشید فلک روی تو را گشته غلام
Рубаи 133در «گنجه» دو درزنگر استاد جوانرفتند تظلم به برِ شاه جهان
Рубаи 140اندر دل من ای بت عیار بچهمرغ غم تو نهاده بسیار بچه
Рубайят, 146از مهر خود و کین تو در تابم مندر چشم تو گوئی به میان آبم من
Рубаи 160زلف و رخ خود به هم برابر کردیامروز خرابات منور کردی
Рубайят, 173مر موی تو را چه بود بی آزاریبرخاستن از سر چو تو دلداری
Рубайят, 178گر من به مَثَل هزار جان داشتمیدر پیش تو جمله بر میان داشتمی
Рубайят, 187شفتالوی آبدارت ای سرو سهیآمد ز ره بوسه به دندان رهی
Рубайят, 3گر باد پریر خود نرگس بفراختدی درع بنفشه نیز بر خاک انداخت
Рубаи 7چون نیست ز هرچه هست جز باد به دستچون هست ز هرچه نیست نقصان و شکست
Рубаи 15چون ابر به نوروز رخ سبزه بشستبا باده لعل کن سر عهد درست
Рубайят, 16صحّاف پسر که شهرهٔ آفاق استچون ابروی خویشتن به عالم طاق است
Рубайят, 17ایام چو آتشکده از سینهٔ ماستعالم کهن از وجود دیرینهٔ ماست
Рубайят, 19گفتم که لبم به بوسهای مهمان استگفتا که بهای بوسهٔ من جان است
Рубайят, 21آن بت که رخش رشک گل و یاسمن استوز غمزهٔ شوخ فتنهٔ مرد و زن است
Рубаи 24آوازه گل در انجمن چیزی ماستطفل است و دریده پیرهن چیزی ماست
Рубаи 29چون دلبر من بنزد فصّاد نشستفصّاد سبک بجست و دستش دربست
Рубаи 33در آتش دل پریر بودم به نهفتدی باد صبا خوش سخنی با من گفت
Рубайят, 37چون شانه و سنگ اگر پذیرد رایتتا فرمائی به لعل گوهرزایت
Рубаи 38جوله پسری که جان و دل خسته اوستاز تار دو زلفش تن من بسته اوست
Рубаи 39نوشین لب او دوش به لالا میگفتصد نکته به از لؤلؤ لا لا میگفت
Рубайят, 39ای گشته خجل پری و حور از رویتخورشید گرفته وام نور از رویت
Рубайят, 42تیر ستم تو را دلم ترکش بادصد سال بقای آن رخ مهوش باد