Мехсети Гянджеви
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
چون نیست پدید در غمم بیرون شوای دیده تو خون گری و ای دل خون شو
Рубайят, 181بس خون که بدان دو چشم خونخواره کنیبس دل که بدان دو زلف آواره کنی
Рубайят, 185در دل نگذارمت که افگار شویدر دیده ندارمت که بس خوار شوی
Кыта 11بس سپوزید خواجه خاتون رااول روز تا به آخر شام
Рубаи 28پیش در آن کودک قصاب گویستهر لحظه به تازگی در او خون نویست
Рубаи 61تا سنبل تو غالیه سائی نکندباد سحری نافه گشائی نکند
Рубаи 75نجار که در پسته او خنده بودعکس رخ او چو مهر تابنده بود
Рубайят, 92جانا تو ز دیده اشک بیهوده مباردلتنگی من بس است دل تنگ مدار
Рубайят, 104از بس که کند زلف تو با روی تو نازبیم است که از رشک کنم کفر آغاز
Рубаи 107تا در چشمی، برفت خواب از چشمماشکی نرود به هیچ باب از چشمم
Рубайят, 109آن دیده که دیدن تو بودی کارشاز گریه تباه میشود مگذارش
Рубаи 138معشوقه لطیف و چست و بازاری بهعاشق همه با ناله و با زاری به
Рубаи 139ای روی تو از تازه گل بر بر بهوز چین و خطا و خلُّخ و از بربر به
Рубайят, 143دوش از غم هجرت ای بت عهدشکنچون دوست همی گریست بر من دشمن
Рубайят, 149گر خون تو ای بوده پسندیدهٔ منشد ریخته از اختر شوریدهٔ من
Рубаи 155هر گه که به زلف، عنبرِ تر ساییبینمْت کز او تازه شود ترسایی
Рубайят, 164ای روی تو ماه را شکست آوردهو ای قد تو سرو را به پست آورده
Газель 7از من طمع وصال داریالحق هوس محال داری
Рубайят, 179از دیده اگر نه خون روان داشتمیرازت ز دل خسته نهان داشتمی
Рубайят, 183جسمی دارم دلی خراب اندر ویجانی دارم هزار تاب اندر وی
Кыта 7مؤلف تذکره آفتاب عالمتاب درباره مَهْسَتی میگوید: در موزونی طبیعت و قد و قامت و تناسب اعضا و لفظ و معنی و حسن صورت و محبت سرآمد اقران و سرخیل لولیان زمان بود. سلطان سنجر سلجوقی و بنظر بعضی بابر پادشاه فریفته حسن و جمال و شیفته غنج و دلال آن بدیعه الجمال گردید بنابرآن به حضوری مجلس خاص سلطانی اجازت تمام داشت و در آن بزم با شعرا و ادبائی مانند امیر احمد و غیره طریقه مطارحه و معارضه میپیمود، روزی سلطان به مَهْسَتی چنین گفت:«چیست پنهان زیر دامان تو ای سیمین بدن »
Кыта 9از جماع نره خر بر ماده خررغبتی بر طبع خاتون اوفتاد
Кыта 12طیبتی نیک گویمت بشنورسم مردی مجوی از معنون
Кыта 13از رسول بزرگ، واعظ شهرگفت روزی حکایتی خندان
Кыта 14ندانم ترا «تاج دین» یاد هستکه بر خط تو ماه سر مینهاد
Кыта 15در آن شهره دیو کز پس نهیبفرشته چو طاوس پر مینهاد
Кыта 18به خدایی که بر خداوندانفرض کردهست بندگی کردن
Рубаи 9خط بین که فلک بر رخ دلخواه نبشتبر گل رقمی بنفشه بیگاه نبشت
Рубаи 12در دایرهای که آمد و رفتن ماستآنرا نه بدایت نه نهایت پیداست
Рубаи 22Все, чем долгие ночи в беспамятстве жил я,— ушло.Наважденье, бесценных богатств изобилье — ушло.