Мамед Исмаил · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
( 5 Mart 1953 )*Məktəbə bir radyo gətirmişdilər
Bu dünya dağıldı getdiBu dünya dağıldı getdiYerdə nə qaldı görəsən?
Evi dağılmışO nədir girən yuxuna,Tələdi, evi dağılmış.
Hansı konşudasa inlideyir udYegin ayrılıklar var sarı simdeHansı konşudasa inlidəyir ud.
Troya atına bənzəyir ilhamUzanır yuvada quş lələkləri,Yol çəkər göylərin yeddi qatına.
Təbiət taledə oxşayıb bizəTəbiət taledə oxşayıb bizəSabah nə gələcək başına bilmir.
Ana torpağıQardaşlarım, o şən illər çıxdımı əldənNiyə sizə həsrət oldum, qardaş olmadım?!
Gecə bir qara qönçə...Gecə bir qara qönçə,açar günəş gəlincə,
Sirli çevrelerDünyanı dolanıb geri dönendeBelke heç özü de bilmeyib neden
GoyqurşağıGöy-gövsü-qüzeh,Altdan keçəsən.
Yol darıxdığı yerdəBir ilan kurşun gəzərzərbəsindən ölməyə,
Unudulan limanlar...Ümidləri kul olub saqqalında, saçındaBuludu tüstü bilər vaxtsız sönən ocaqlar.
Başımın sağlığı yer...O bulağın gözləriYaşımın axdığı yer.
Durna dimdiyinin ucunda bir dənBir olan, hər şeyi başladı birdənGünəş də axşamı səhər eylədi.
İçimdə qışlayan dərdBaharın nəfəsi üzümə dəydi,Sirrini öyrənsəm nə idi dərdim.
Allah amanında...Məkansız aşığın haqdır məkanı.*Nəsimi*
Ümid yeri, hardasanHardasa ümid yeri var,Arayıb soran olsa.
Yarpaq düşdü budaqdan ölümün səsi gəldi..Yaz boylandı uzaqdanPayız gecəsi gəldi.
Burda mən qəribəm günəş də qərib...Qara buludların qanadı qışdaYarı qaranlıqdı, yarı işıqdı.
Yarpaqlar töküldümüYay olanda dən kimiSu da gəhətə çıxır.
Tütək olub qəm çalırTütək olub qəm çalırDünənki qamış bizə.
Mən yaza bilmədim qələmim acizMən yaza bilmədim qələmim acizSən mənim qəlbimdən keçənləri yaz,-
Buraxın məniGöydə ulaşırdı qurdum bəlkə də,Haqqın dərgahıydı yurdum bəlkə də,
Qəm yemə dəli gönülMələklərin qatındaanılan adın olsa,
Ömür misalını yelə çək dahaAyrıldıq! Tükəndi ümid yeri dəÖmür misalını yelə çək daha.
Saralan yarpaklar budakta kalmaz…Çin olur kalbine daman bilirdim,Ne vardı, yenidən kalbime damsan.
Dünyanın ən böyük məğlubiyyətiBir qadın uğruna qazanılarDünyanın ən böyük qələbəsi
Payızın yelləri bəhanə imiş...Bəlkə qönçəsindən çıxmazdı çiçək,Aldanıb səhərin yelinə gəldi.
Siz gedin...Sən mənə bağlısan, ölsəm, ölərsən,Məni bu dünyaya gətirən eşqim.
Sevilmək öyrədirsənTorpaq olsan dünyanınən əziz yeri sənsən .