Муджрим Керим из Вардана
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Bunda kim var, dirəm, yar vəfadarım ağa,Çəkibən xəlvətə bir sirr açım əsrarım ağa,
YetirərəmKönül, səbr ilə etmə əl-aman,Səni bir gün o dildara yetirərəm.
QılmısanEşitmişəm bir neçə əhvalını,Bir özgəyə əhd-i vəfa qılmısan.
MənəmEy mənim ilən həmdəm olan bivəfa,Dərd əlindən ah-ü zarım var mənəm.
Könlüm səni istərYüz şux dil-aram ola, könlüm səni istər,Yüz simin-zər əndam ola, könlüm səni istər,
YetişsəmEylərəm varımı cümlə təsdiq,Mələk mənzər o sultana yetişsəm.
Mürəbbə: Ey gözəllər şahı, şux-u nazəninEy gözəllər şahı, şux-u nazənin,Yetişib hökmün kül cahanə.
GedibdirGənə başıma qopdu qiyamət,Məgər bu gülşənin növbahari gedibdir.
TapşırıqDilə qafil olma zikri-xudadən,Ruzü şəb mədhini etgilən imla,
YalvarışBarilaha, zati-pakın eşqinə,Heç mərdi namərdə eyləmə möhtac,
Bu yerlərƏzəldə sultan yeridir bu yerlər,Qeysər ü xaqan yeridir bu yerlər,
OlaydıBarilahi, bu dəhri-fənadaNə olurdu bir həvadarım olaydı.
DüşübdürÇərxi-fələk qismət edəndə özü,Ğəmi-gərdun bu dilfigarə düşübdür.
GəlmədiEy ağalar, könlümü çapdı əlmlər,Sultanım, sərdarım, ağam gəlmədi.
Yar gəldiMövlayə şükr ki yar gəldi,Şirin ləb gül-üzar gəldi,
Dol arvadBəndədən utanmaz, hakimdən qorxmaz,Nə də baxmaz o Mövlaya dol arvad.
Kim olaFələyin əlindən qılan ah-ü zar,Biri mənəm, biri, ya rəbb, kim ola.
Təcnis: Dedim ki xəyalım vardı küyünəDedim ki, xəyalım vardı küyünə,Dedi: göndər gəlsin bəyabi bəyabi,
OlduAman fələk mürüvvət, fələk dad fələk,Bidad zülmün nümayan oldu,
Təcnis: Səhər dost zülfünə şanə çəkəndəSəhər dost zülfünə şanə çəkəndəYayılar aləmə abular bular.
Qaldım aradaMüshəfi-hüsnün, ey günəş-rüxsar,Oxunur hər gün ərz ü səmadə,
Könlüm səni istərYüz mah münəvvər ola, könlüm səni istər,Yüz şəms müdəvvər ola, könlüm səni istər,
Təcnis: Səhər-səhər günəş pərtov salandaSəhər-səhər günəş pərtov salandaİstər ki səmadan ay ayaza qarşı.