Новрес Иман
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Kəmənd əldə, səyyad ov bərəsində,Ovçusu da ağlar, maralı da ağlar.
İndiİki şəş fasildə tifli-pistanam,Altıda yox atam, nə də anam indi.
Ay üzər, üzərCamalın şöləsi gəzir cahanı,Necə ərş üzündə Ay üzər, üzər.
HeyHicran yürüş etdi, qəm aldı canım,Ağlar gözüm, qanlı yaşlar tökər hey.
Yaralı mənəmFələyin əlindən, qəhri-qəzadan,Dolanan sinəsi yaralı mənəm.
ƏzəlBu dünyada əqdəm olan,Təkdi bir Allah əzəl.
ÇəkmişəmŞəkər**Xoş gəldin bu bağa, Novrəs İmanım,
DoyuncaƏziz ata, itgin gedən fərzəndinAğla hey düşəndə yada doyunca.
MənimDolandım cahanı həsrət, intizar,Əli kimi şahsuvarım var mənim.
NədəndiDoyurubsan məni cana Qeysəri,Mərdin namus, qeyrət, arı nədəndi?
Bilin sizZiyadlı elləri, çox salamım var,Oxuyub eşidin hamı, bilin siz.
DeyərsizHələ qəflətdəsiz, yatmısız belə,Sayıb məni bir divana deyərsiz.
Gəlməmişəmİbtida, dilimdə olub "bismillah",Sığınmışam ol xudaya, gəlmişəm.
GörünürHəyat bir dövrandı, iki üzlüdü,Qarası görünür, ağı görünür.
İnciməzmiİstəyirəm, ərzi-halım danışım,Bu qürbətdə məndən el inciməzmi?!
QazağaSəyyah idim, dolanırdım dünyanı,Mürği-ruhum etdi cövlan Qazağa.
YaralanmamışTərlan könlüm qaynağında şir istər,Gətirə şikarın yaralanmamış.
İbtida"Ye" – yarandı nuri-ƏhmədDərdə dərman ibtida.
On yeddiBir ağacda üç budaq var, beş giləCəm eylədim, oldu bağı on yeddi.
AralıQəzanın gərdişi tərsə dolandı,Necə düşdüm əziz eldən aralı.
EyləXəllaqi-möhtərəm, şahi-zülkərəm,Bu uzun gecəni tez sabah eylə.
ƏvəzindəOvçunsuyam bir şahmarın qoynunda,Yatıram onunla yar əvəzində,
GözəldiBir dilbəri bəsləyibdi anası,Vəsfi düşüb bu cahana, gözəldi.
SəniMərd olmaq istəsən, əlini qısma,Daldan deyilənə çox qulaq asma,
A yara, məndənVaxt dolandı, gəldi keçdi zamana,Niyə əl çəkmədin, a yara, məndən?
SədəqəsinnənNə gözəl, mənalı, oxu, sən də bax,Bir qəzəl yazıbdı sədəqə "sin"nən.
Yananı gözdəSərəfraz gəzirsən büllur otaqda,Qıraqdan oduna yananı gözdə.
PərvərdigarXəlq eyləyib, nitq veribİnsanı pərvərdigar;
KimidirTəzə bir cavan görmüşəm,Hüsndə insan kimidir;
MənimƏvvəl, fikrim bir XudadanZikr eylər pünhan mənim;