Парвин Этесами
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ای خوش از تن کوچ کردن، خانه در جان داشتنروی مانند پری از خلق پنهان داشتن
Стихотворение 8جهاندیده کشاورزی به دشتیبه عمری داشتی زرعی و کشتی
Касыда 14ای دل، بقا دوام و بقائی چنان نداشتایام عمر، فرصت برق جهان نداشت
Стихотворение 19تا به کی جان کندن اندر آفتاب ای رنجبرریختن از بهر نان از چهر آب ای رنجبر
Стихотворение 23عدسی وقت پختن، از ماشیروی پیچید و گفت این چه کسی است
Касыда 25ای بی خبر ز منزل و پیش آهنگدور از تو همرهان تو صد فرسنگ
Касыда 27نخواست هیچ خردمند وام از ایامکه با دسیسه و آشوب باز خواهد وام
Стихотворение 37بدامان گلستانی شبانگاهچنین میکرد بلبل راز با ماه
Касыда 39ای شده سوختهٔ آتش نفسانیسالها کرده تباهی و هوسرانی
Стихотворение 40لالهای با نرگس پژمرده گفتبین که ما رخساره چون افروختیم
Стихотворение 44گفت ماهیخوار با ماهی ز دورکه چه میخواهی ازین دریای شور
Стихотворение 47نهان شد از گل زردی گلی سپید که ماسپید جامه و از هر گنه مبرائیم
Стихотворение 48کاهلی در گوشهای افتاد سستخسته و رنجور، اما تندرست
Стихотворение 50گنجشک خرد گفت سحر با کبوتریکآخر تو هم برون کن ازین آشیان سری
Стихотворение 54مرغی به باغ رفت و یکی میوه کند و خوردناگه ز دست چرخ به پایش رسید سنگ
Стихотворение 62در آبگیر، سحرگاه بط به ماهی گفتکه روز گشت و شنا کردن و جهیدن نیست
Стихотворение 63شبی بمردمک چشم، طعنه زد مژگانکه چند بی سبب از بهر خلق کوشیدن
Стихотворение 77نهفتن به عمری غمِ آشکاریفکندن به کِشتِ امیدی شراری
Стихотворение 81براهی در، سلیمان دید موریکه با پای ملخ میکرد زوری
Стихотворение 94شنیدم بود در دامان راغیکهن برزیگری را، تازه باغی
Стихотворение 98سحرگه، غنچهای در طرف گلزارز نخوت، بر گلی خندید بسیار
Стихотворение 103فتاد طائری از لانه و ز درد تپیدبزیر پر چو نگه کرد، دید پیکانی است
Стихотворение 108دی، کودکی بدامن مادر گریست زارکز کودکانِ کوی، به من کس نظر نداشت
Стихотворение 114گه احرام، روز عید قربانسخن میگفت با خود کعبه، زینسان
Стихотворение 115موشکی را به مهر، مادر گفتکه بسی گیر و دار، در ره ماست
Стихотворение 117دی، مرغکی بمادر خود گفت، تا بچندمانیم ما همیشه بتاریک خانهای
Стихотворение 118بچشم عجب، سوی کاه کرد کوه نگاهبخنده گفت، که کار تو شد ز جهل، تباه
Стихотворение 121پیام داد سگ گله را، شبی گرگیکه صبحدم بره بفرست، میهمان دارم
Стихотворение 124باغبانی، قطرهای بر برگ گلدید و گفت این چهره جای اشک نیست
Стихотворение 132صبحدم، تازه گلی خودبین گفتکاز چه خاک سیهم در پهلوست