Парвин Этесами
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
تاجری در کشور هندوستانطوطئی زیبا خرید از دوستان
Стихотворение 102در آن سرای که زن نیست، انس و شفقت نیستدر آن وجود که دل مرده، مرده است روان
Стихотворение 105نخودی گفت لوبیائی راکز چه من گردم این چنین، تو دراز
Стихотворение 106کرد آسیا ز آب، سحرگاه باز خواستکای خودپسند، با منت این بدسری چراست
Стихотворение 109گربهٔ پیری، ز شکار اوفتادزار بنالید و نزار اوفتاد
Стихотворение 131در باغ، وقت صبح چنین گفت گل به خارکز خویش، هیچ نایدت ای زشت روی عار
Стихотворение 138شنیدستم که اندر معدنی تنگسخن گفتند با هم، گوهر و سنگ
Стихотворение 145با مور گفت مار، سحرگه بمرغزارکاز ضعف و بیخودی، تو چنین خردی و نزار
Стихотворение 146قاضی بغداد، شد بیمار سختاز عدالتخانه بیرون برد رخت
Стихотворение 149بزرگمهر، به نوشینروان نوشت که خلقز شاه، خواهش امنیت و رفاه کنند
Стихотворение 150به سوزنی ز ره شکوه گفت پیرهنیببین ز جور تو، ما را چه زخمها بتن است
Стихотворение 153صبح آمد و مرغ صبحگاهیزد نغمه، بیاد عهد دیرین
Стихотворение 155سیر یک روز طعنه زد به پیازکه تو مسکین چقدر بدبویی
Стихотворение 158سپیدهدم، نسیمی روحپروروزید و کرد گیتی را معنبر
Стихотворение 159ای نهال آرزو، خوش زی که بار آوردهایغنچه بی باد صبا، گل بی بهار آوردهای
Стихотворение 165پدر آن تیشه که بر خاک تو زد دست اجلتیشهای بود که شد باعث ویرانی من
Касыда 1ای دل عبث مخور غم دنیا رافکرت مکن نیامده فردا را
Стихотворение 4ای خوش از تن کوچ کردن، خانه در جان داشتنروی مانند پری از خلق پنهان داشتن
Стихотворение 6ای خوش اندر گنج دل زر معانی داشتننیست گشتن، لیک عمر جاودانی داشتن
Стихотворение 8جهاندیده کشاورزی به دشتیبه عمری داشتی زرعی و کشتی
Касыда 11آنکس که چو سیمرغ بی نشان استاز رهزن ایام در امان است
Касыда 12اگرچه در ره هستی هزار دشواریستچو پر کاه پریدن ز جا سبکساریست
Стихотворение 13مرغی نهاد روی به باغی ز خرمنیناگاه دید دانهٔ لعلی به روزنی
Стихотворение 22عالمی طعنه زد به نادانیکه بهر موی من دو صد هنر است
Стихотворение 35به آب روان گفت گل کز تو خواهمکه رازی که گویم به بلبل بگوئی
Стихотворение 36ز سَری، موی سپیدی روئیدخندهها کرد بر او موی سیاه
Стихотворение 40لالهای با نرگس پژمرده گفتبین که ما رخساره چون افروختیم
Стихотворение 44گفت ماهیخوار با ماهی ز دورکه چه میخواهی ازین دریای شور
Стихотворение 48کاهلی در گوشهای افتاد سستخسته و رنجور، اما تندرست
Стихотворение 50گنجشک خرد گفت سحر با کبوتریکآخر تو هم برون کن ازین آشیان سری