Парвин Этесами
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
دی، مرغکی بمادر خود گفت، تا بچندمانیم ما همیشه بتاریک خانهای
Стихотворение 118بچشم عجب، سوی کاه کرد کوه نگاهبخنده گفت، که کار تو شد ز جهل، تباه
Стихотворение 121پیام داد سگ گله را، شبی گرگیکه صبحدم بره بفرست، میهمان دارم
Стихотворение 124باغبانی، قطرهای بر برگ گلدید و گفت این چهره جای اشک نیست
Стихотворение 132صبحدم، تازه گلی خودبین گفتکاز چه خاک سیهم در پهلوست
Стихотворение 133گلی، خندید در باغی سحرگاهکه کس را نیست چون من عمر کوتاه
Стихотворение 134گفت گرگی با سگی، دور از رمهکه سگان خویشند با گرگان، همه
Стихотворение 135نهاد کودک خردی بسر، ز گل تاجیبخنده گفت، شهان را چنین کلاهی نیست
Стихотворение 139مادر موسی، چو موسی را به نیلدر فکند، از گفتهٔ رب جلیل
Стихотворение 140با مرغکان خویش، چنین گفت ماکیانکای کودکان خُرد، گه کار کردن است
Стихотворение 143دید موری طاسک لغزندهایاز سر تحقیر، زد لبخندهای
Стихотворение 144شنیدهاید میان دو قطره خون چه گذشتگه مناظره، یک روز بر سر گذری
Стихотворение 147نوگلی، روزی ز شورستان دمیدخار، آن گل دید و رو در هم کشید
Стихотворение 148جوانی چنین گفت روزی به پیریکه چون است با پیریت زندگانی
Стихотворение 151از درد پای، پیرزنی ناله کرد زارکامروز، پای مزرعه رفتن نداشتم
Стихотворение 163ای جسم سیاه مومیائیکو آنهمه عجب و خودنمائی
Стихотворение 178سزای رنجبر گلشن امید، بس استبه دامن چمنی، گلبنی نشانیدن
Стихотворение 181دوست گرامی آقای رضا سیمی این شعر را برای گنجور ارسال کردهاند که به گفتهٔ ایشان در کتابهای فارسی بچهها چاپ شده بوده و بزرگترها از آن خاطره دارند و طبق نقل ایشان شاعر آن خانم اعتصامی است. منتهی برای این انتساب هنوز مدرک معتبری پیدا نکردهایم.گفت با جوجه مرغکی هشیار
Касыда 5ای کنده سیل فتنه ز بنیادتوی داده باد حادثه بر بادت
Стихотворение 10از ساحت پاک آشیانیمرغی بپرید سوی گلزار
Стихотворение 18با دوکِ خویش، پیرزنی گفت وقتِ کارکاوخ! ز پنبه ریشتنم موی شد سفید
Стихотворение 20ای گربه، ترا چه شد که ناگاهرفتی و نیامدی دگر بار
Стихотворение 25بلبلی از جلوهٔ گل بیقرارگشت طربناک به فصل بهار
Стихотворение 26به ماه دی، گلستان گفت با برفکه ما را چند حیران میگذاری
Касыда 28نفس گفتهست بسی ژاژ و بسی مبهمبه کز این پس کندش نطق خرد ابکم
Стихотворение 29خمید نرگس پژمردهای ز اَنده و شرمچو دید جلوهٔ گلهای بوستانی را
Стихотворение 34گفت دیوار قصر پادشهیکه بلندی، مرا سزاوار است
Касыда 37گردون نرهد ز تندرفتاریگیتی ننهد ز سر سیهکاری
Стихотворение 38نهال تازه رسی گفت با درختی خشککه از چه روی، ترا هیچ برگ و باری نیست
Стихотворение 39در دست بانوئی، به نخی گفت سوزنیکای هرزهگرد بی سر و بی پا چه میکنی