Парвин Этесами
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ز حیله، بر در موشی نشست گربه و گفتکه چند دشمنی از بهر حرص و آز کنیم
Стихотворение 113یکی گوهر فروشی، ثروت اندوزبدست آورد الماسی دل افروز
Стихотворение 119بخویش، هیمه گه سوختن بزاری گفتکه ای دریغ، مرا ریشه سوخت زین آذر
Стихотворение 122شنیدستم یکی چوپان نادانبخفتی وقت گشت گوسفندان
Стихотворение 126بلبلی گفت سحر با گل سرخکاینهمه خار به گرد تو چراست
Стихотворение 127صبحدم، صاحبدلی در گلشنیشد روان بهر نظاره کردنی
Стихотворение 128نهفت چهره گلی زیر برگ و بلبل گفتمپوش روی، به روی تو شادمان شدهایم
Стихотворение 129بطرف گلشنی، در نوبهاریگلی خودرو، دمید از جو کناری
Стихотворение 136دزد عیاری، بفکر دستبردگاه ره میزد، گهی ره میسپرد
Стихотворение 141یکی مرغ زیرک، ز کوتاه بامینظر کرد روزی، بگسترده دامی
Стихотворение 147نوگلی، روزی ز شورستان دمیدخار، آن گل دید و رو در هم کشید
Стихотворение 148جوانی چنین گفت روزی به پیریکه چون است با پیریت زندگانی
Стихотворение 154هر که با پاکدلان، صبح و مسایی دارددلش از پرتو اسرار، صفایی دارد
Стихотворение 157جُعل پیر گفت با انگشتکه سر و روی ما سیاه مکن
Стихотворение 160ای دل، اول قدم نیکدلانبا بد و نیک جهان، ساختن است
Стихотворение 161گفت با خاک، صبحگاهی بادچون تو، کس تیرهروزگار مباد
Стихотворение 168از غبار فکر باطل، پاک باید داشت دلتا بداند دیو، کاین آئینه جای گرد نیست
Стихотворение 169گر شمع را ز شعله رهائی است آرزوآتش چرا به خرمن پروانه میزند
Стихотворение 170بیرنج، زین پیاله کسی می نمیخوردبیدود، زین تنور به کس نان نمیدهند
Стихотворение 171خیال آشنائی بر دلم نگذشته بود اولنمیدانم چه دستی طرح کرد این آشنائی را
Стихотворение 173دل پاکیزه، به کردار بد آلوده مکنتیرگی خواستن، از نور گریزان شدن است
Стихотворение 174طائری کز آشیان، پرواز بهر آز کردکیفرش، فرجام بال و پر به خون آلودن است
Стихотворение 175با قضا، چیره زبان نتوان بودکه بدوزند، گرت صد دهن است
Стихотворение 178سزای رنجبر گلشن امید، بس استبه دامن چمنی، گلبنی نشانیدن
Стихотворение 179به رهنمایی چشم، این ره خطا رفتمگناه دیدهٔ من بود، این خطاکاری
Стихотворение 17به نومیدی، سحرگه گفت امیدکه کس ناسازگاری چون تو نشنید
Стихотворение 25بلبلی از جلوهٔ گل بیقرارگشت طربناک به فصل بهار
Стихотворение 34گفت دیوار قصر پادشهیکه بلندی، مرا سزاوار است
Стихотворение 38نهال تازه رسی گفت با درختی خشککه از چه روی، ترا هیچ برگ و باری نیست
Стихотворение 39در دست بانوئی، به نخی گفت سوزنیکای هرزهگرد بی سر و بی پا چه میکنی