Парвин Этесами
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
کودکی در بر، قبائی سرخ داشتروزگاری زان خوشی خوش میگذاشت
Стихотворение 53بر سر راهی، گدائی تیرهروزنالهها میکرد با صد آه و سوز
Стихотворение 60قاضی کشمر ز محضر، شامگاهرفت سوی خانه با حالی تباه
Стихотворение 69گفت سوزن با رفوگر وقت شامشب شد و آخر نشد کارت تمام
Стихотворение 71ز قلعه، ماکیانی شد به دیواربناگه روبهی کردش گرفتار
Стихотворение 85شباهنگام، کاین فیروزه گلشنز انوار کواکب، گشت روشن
Стихотворение 86چو رنگ از رخ روز، پرواز کردشباویز، نالیدن آغاز کرد
Стихотворение 87نیکنامی نباشد، از ره عجبخنگ آز و هوس همی راندن
Стихотворение 96تاجری در کشور هندوستانطوطئی زیبا خرید از دوستان
Стихотворение 97عاقلی، دیوانهای را داد پندکز چه بر خود میپسندی این گزند
Стихотворение 107سرو خندید سحر، بر گل سرخکه صفای تو به جز یکدم نیست
Стихотворение 110به کرم پیله شنیدم که طعنه زد حلزونکه کار کردن بیمزد، عمر باختن است
Стихотворение 111گفت با صیدِ قفس، مرغ چمنکه: گل و میوه، خوش و تازه رس است
Стихотворение 116شمع بگریست گه سوز و گدازکاز چه پروانه ز من بیخبر است
Стихотворение 130گل سرخ، روزی ز گرما فسردفروزنده خورشید، رنگش ببرد
Стихотворение 152شب شد و پیرِ رفوگر ناله کردکای خوش آن چشمی که گرمِ خفتن است
Стихотворение 166اینکه خاک سیهش بالین استاختر چرخ ادب پروین است
Касыда 1ای دل عبث مخور غم دنیا رافکرت مکن نیامده فردا را
Касыда 4یکی پرسید از سقراط کز مردن چه خواندستی؟بگفت ای بیخبر، مرگ از چه نامی زندگانی را؟
Касыда 6ای دل، فلک سفله کجمدار استصد بیم خزانش بهر بهار است
Стихотворение 9شنیدهاید که آسایش بزرگان چیست:برای خاطر بیچارگان نیاسودن
Стихотворение 14بی روی دوست، دوش شب ما سحر نداشتسوز و گداز شمع و من و دل اثر نداشت
Стихотворение 15روزی گذشت پادشهی از گذرگهیفریاد شوق بر سر هر کوی و بام خاست
Стихотворение 16بلبل آهسته به گل گفت شبیکه مرا از تو تمنائی هست
Касыда 17سوخت اوراق دل از اخگر پنداری چندماند خاکستری از دفتر و طوماری چند
Касыда 18سر و عقل گر خدمت جان کنندبسی کار دشوار کآسان کنند
Стихотворение 31بغاری تیره، درویشی دمی خفتدران خفتن، باو گنجی چنین گفت
Стихотворение 35به آب روان گفت گل کز تو خواهمکه رازی که گویم به بلبل بگوئی
Касыда 42همی با عقل در چون و چرائیهمی پوینده در راه خطائی
Стихотворение 56بالماس میزد چکش زرگریبهر لحظه میجست از آن اخگری