Катран Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
خدایگان جهان را طبیب دارو دادموافق آمد از بهر آنکه نیکو داد
Кыта 31دل مسکین مرا کژدم دوری بگزیدتا برفت آن صنم دلبر و دوری بگزید
Кыта 40دولت خورشید شاهان جاودان بر پای بادملکت امید میران سرمدی بر جای باد
Кыта 41آنچه ایزد خواست کرد و آنچه مردم خواست دادشاه را بالنده کرد و تن درستش کرد شاد
Кыта 42کمان برم که درین روزگار تیره چو شببخفت چشم مروت بمرد مادر جود
Кыта 56اگر بمهر من آن ماه را نیاز آیدچنانکه زود برفتست زود باز آید
Кыта 59هرگه که مرا ز آمدن تو خبر آیداز جان و دلم انده دیرینه برآید
Кыта 89هرگه که من به زلف وی اندر نگه کنمشادی و خرمی ز دل خویش برکنم
Кыта 113ای خسرو جوان و جوانبخت گاه نودر خور چو اول شب شوال ماه نو
Кыта 136شاه زمینی و پادشاه زمانیجز بفریدون با هیچ خلق نمانی
Кыта 139خداوندا تن خصمان برنج اندر بفرسودیمعادی بر زیان از تو تو از تائید بر سودی
Рубаи 2چون بنوازد به پیش من زیر کیامدهوش کنم همه دلم زیر کیا
Рубаи 4بسپرد بپای ناکسان دهر مراتا کرد مجال یادشان قهر مرا
Рубаи 5من خفته بدم دوش دل از یار جدابر بالینم رسته یکی شاخ گیا
Рубаи 12روی تو به شبهای سیه روز منستعشقت بخزان بهار و نوروز منست
Рубаи 17تا من بودم بود مرا دولت جفتوین دولت بیدارم یک روز نخفت
Рубаи 20آرام دل ولی ملک مملانستاز مهر و وفا ملی ملک مملانست
Рубаи 27بر ملک فکنده بَرخ، شمس الامراستوز ملک ربوده نرخ، شمس الامراست
Рубаи 30چشمم ز غمت بهر عقیقی که بسفتبر چهره هزار گل ز رازم بشکفت
Рубаи 31نیمی ز تنم برنج و نیمی بشکنجکاری که کنی نخست با عقل بسنج
Рубаи 32تا دلبر من بر ابرو افکند شکنجهر روز یکی درد دلم گردد پنج
Рубаи 37از دوستی تو جز ندامت نایدبر تو ز بهی همی علامت ناید
Рубаи 40نیمی ز دلم باد شد و نیمی گردنیمی ز تنم گرم شد و نیمی سرد
Рубаи 60ای زلف تو از رخان من پرچین تروز خون دو چشم من رخت رنگین تر
Рубаи 64بنگر که چه گفت با دلم چشم، به رازچشمی که نیامد از غم هجر فراز
Рубаи 65تب خاله مرا نمود معشوقه ز نازهر دم به لبان سرخش انگشت فراز
Рубаи 66گر روز قضا خدا ترا پرسد بازگوید که چرا کردی بر عاشق ناز
Рубаи 72ای گشته به بیداد و بدی کردن فاشخواهم که کنم به وصل هجران تولاش
Рубаи 79چون ماه بود میان زین میر اجلچون شیر بود به گاه کین میر اجل
Рубаи 82دیدم صنمی ز نور باری، نَه ز گلدیدم پسری به روی، محراب چگل