Катран Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
دیدم صنمی ز نور باری، نَه ز گلدیدم پسری به روی، محراب چگل
Рубаи 83از طعنه و قول دشمن ای مهر گسلجز باد دگر هیچ نیاید حاصل
Рубаи 87تا کی ز فراق دوست فریاد کنماز آه درون رخنه به پولاد کنم
Рубаи 90ما دل ز هوای مهر تو ببریدیممهر تو فروختیم و دل بخریدیم
Рубаи 145گر دل به وفای تو هبا داشتمیاین شهر ز جور خلق بگذاشتمی
Рубаи 146عناب لبا چو برگ عناب شدیبدرنگ بیامدی و بشتاب شدی
Рубаи 149ای آنکه خجستگی تو دادی به همایبا من به وفا و مهربانی به هم آی
Рубаи 150ای ترک ستمکاره و بیدادگریتو داد رها کنی بیداد گری
Касыда 25خدایگانا جان منا بجان و سرتکه جان بشد ز برم تا جدا شدم ز برت
Касыда 32آمد نوروز و گشت مشگ فشان بادساحت باغ از نسیم باد شد آباد
Касыда 57ای دلارام و دل آشوب و دلاویز پسرعهد کرده بوفا با من و نابرده بسر
Касыда 58ای کرده تیره روز معادی بتیغ و تیرآمد بخدمت تو گرانمایه ماه تیر
Касыда 61باشد بجهان عید همه ساله بیکبارهمواره مرا عید ز رخسار تو هموار
Касыда 65بتی که راستی از قد او رباید تیربتیر غمزه ز گردون فرود آرد تیر
Касыда 76رخ چو لاله شکفته بر گل سورزلف چون میغ در شب دیجور
Касыда 95خسروا بیم است کز گیتی برآید رستخیزتا تو برخیزی به شادی تندرست و شاد خیز
Касыда 136ای جان من از آرزوی زلف تو پیچانبنمای یکی روی و ببخشای یکی جان
Касыда 156چه روز است آنکه هست او را شب تاریک پیرامونسپهر از بوی او مشگین زمین از رنگ او گلگون
Касыда 163شد برگ رزان زرد ز آذر مه و آبانشد آب رزان سرخ چو بیجاده تابان
Касыда 164شگفتهای جهانرا پدید نیست کرانهران شگفت که بینی بود شگفت بران
Касыда 165غالیه دارد کشیده بر شکفته ارغوانارغوان دارد شکفته بر منقش پرنیان
Касыда 176مهر جانان چون روان اندر تن من شد رواناز تنم بیرون نیامد مهر او جز با روان
Кыта 21بهشت من بدو گیتی بجز سرای تو نیستمرا بهشت و سرا هم بجز برای تو نیست
Кыта 26ملکان را ز آسمان کبودچون تو هرگز کریم و راد نبود
Кыта 27فراق دیدن جانان دل و جانم دژم دارددلم پر آب و چین دارد تنم پر تاب و خم دارد
Кыта 33خدایگانا با تو زمانه ساخته باددلت فروخته باد و تنت فراخته باد
Кыта 38یاد نیاری ز قندهار وز نو شادنیز نگوئی حدیث بصره و بغداد
Кыта 44همیشه چشم دل و جان شاه روشن بادبروز مردیش از فتح ترک و جوشن باد
Кыта 55این چه بند است که بر من غم آن ماه نهاددل من برد و ره خون زد و دیده بگشاد
Кыта 87زان زرد شد از داغ و درد رویمزیرا که بوصل تو نیست رویم