Хагани Ширвани · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ای لب و خالت بهم طوطی و هندوستانپیش جمالت منم هندوی جان بر میان
Касыда 162تا رقم حسن تو زد آسماننامزد عشق تو آمد جهان
Касыда 166اکنون که گشاد گل گریباندست من و دامن گلستان
Касыда 200عید است و پیش از صبحدم مژده به خمار آمدهبر چرخ دوش از جام جم یک نیمه دیدار آمده
Касыда 208ما فتنه بر توایم و تو فتنه بر آینهما رانگاه در تو، تو را اندر آینه
Касыда 221نثار اشک من هر شب شکر ریزی است پنهانیکه همت را زناشوئی است از زانو و پیشانی
Рубаи 5عشق تو بکشت عالم و عامی رازلف تو برانداخت نکونامی را
Рубаи 15خاقانی را ز بس که بوسید آن لبدور از لب تو گرفت تبخال از تب
Рубаи 19آمد به چمن مرغ صراحی به شغبجان تازه کن از مرغ صراحی به طرب
Рубаи 24خاقانی اگر نقش دلت داغ یکی استنانش ز جهان یا ز فلک بینمکی است
Рубаи 30چه آتش و چه خیانت از روی صفاتخائن رهد از آتش دوزخ هیهات
Рубаи 38از هر نظری بولهبی در پیش استما غافل از الاعجبی در پیش است
Рубаи 40خاقانی را دل تف از درد بسوختصبر آمد و لختی غم دل خَورد بسوخت
Рубаи 59از عشق لب تو بیش تیمارم نیستکآلودهٔ لبهاست سزاوارم نیست
Рубаи 60گرچه صنما همدم عیسی است دمتروح القدسی، چگونه خوانم صنمت؟
Рубаи 61از خوی تو خستهایم و از هجرانتدر دست تو عاجزیم و در دستانت
Рубаи 66در بخشش حسن آن رخ و زلفی که تو راستیک قسم فتادند چنان کایزد خواست
Рубаи 69آن ماه دوهفته کرده عمدا هر هفتآمد بر خاقانی و عذرش پذرفت
Рубаи 86آن بت که ز عشق او سرم پر سوداستنقش کژ او هیچ نمیگردد راست
Рубаи 95هر روز فلک کین من از سر گیردبر دست خسان مرا زبونتر گیرد
Рубаи 101این چرخ بدآئین نه نکو میگرددزو عمر کهن حادثه نو میگردد
Рубаи 110پیغام غمت سوی دلم میآیدزخمت همه بر روی دلم میآید
Рубаи 121دیدی که نسیم نوبهاری بوزیدما را ز بهار ما نسیمی نرسید
Рубаи 126جانان شد و دل به دست هجرانم دادهجر آمد و تبهای فراوانم داد
Рубаи 130لعلت چو شکوفه عقد پروین داردروی تو چو لاله خال مشکین دارد
Рубаи 137زلف تو بنفشه ار غلامی فرمودزین روی بنفشه حلقه در گوش نمود
Рубаи 142گر بد دارد و گر نکو او داندگر جرم کند و گر عفو او داند
Рубаи 158ای از دل دردناک خاقانی شادغمهای تو کرد خاک خاقانی باد
Рубаи 165خاقانی را آنکه بود سلطان هنرچون شمع بسی نشست بر کرسی زر
Рубаи 184خاقانی رو چو سیر عریان وش باشتو تو چو پیاز و دل پر از آتش باش