Qasım Ənvar: Eşq
گر بنالم من از این درد که در دل دارمبس عجب نبود اگر رحم کند دلدارم
Qəzəl 439منت از دل بصد جان دوست دارممنت از جان بصد دل بردبارم
Qəzəl 440نه تنها من خراب و مست یارمهمه مستند در دار و دیارم
Qəzəl 441باده می نوشم و سودای تو در سر دارمآیت مصحف سودای تو از بردارم
Qəzəl 442سرم سبزست و لب خندان و عیش جاودان دارممکانم را چه میپرسی؟ مکان در لامکان دارم
Qəzəl 443عاشق یارم، بغیر یار ندارمدر دو جهان یار و غمگسار ندارم
Qəzəl 444جگر گر مست و دل گر مست و آه آتشین دارمخلاصی نبست جانم را، که عشقی در کمین دارم
Qəzəl 445از نایره شوقت در دل شرری دارمبا طلعت خورشیدت عشق و نظری دارم
Qəzəl 449خیالست این که: من بی یار باشممحالست این که: بی دلدار باشم
Qəzəl 451بحمدالله من از دردی کشانمز ذوق درد دردش جان فشانم
Qəzəl 454من ز سودای تو سرگشته و سرگردانمگه بپهلو روم و گاه بسر غلتانم
Qəzəl 455مشرب عذب مرا هر نفس از خم قدیممی رسد باده صافی ز کرمهای کریم
Qəzəl 456میان آتش سوزان علم فراخته ایمسعادت دو جهان در ادب شناخته ایم
Qəzəl 457ما در هوای عشق تو سرمست بادهایمچون شمع روشنیم و به خدمت ستادهایم
Qəzəl 458پهلوی خوان به سر کوی حبیب آمدهایمبهر درمان دل خود به طبیب آمدهایم
Qəzəl 459گرنه آنست که جوینده یار آمده ایم؟پس درین دیر مغان ما بچه کار آمده ایم
Qəzəl 464در مسجد و در کعبه و بت خانه دویدیمهرجا که رسیدیم بجز یار ندیدیم
Qəzəl 466در دور رخت یک دل هشیار ندیدیمجز روی خوشت مشرق انوار ندیدیم
Qəzəl 471غیر از تو کس دگر نداریموز تو نفسی بسر نداریم
Qəzəl 473ما عاشق و رند و پاکبازیمدر قبله عشق در نمازیم
Qəzəl 475با روی تو ز سبزه و گلزار فارغیمبا چشم تو ز خانه خمار فارغیم
Qəzəl 477لب مگز، عشوه مده باز، که ما مستانیمگرچه مستیم ولی فن ترا می دانیم
Qəzəl 478ما و این عشق دل افروز، که جان در جانیمبا خود از عشق چه گوییم؟ که عین آنیم
Qəzəl 480تو جان و دل مایی، من وصف تو چون گویم؟بی چون و چرا گویم: در وصف تو چون گویم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.