Saib Təbrizi: Eşq
مرا به هر مژه ای اشک بی اثر چسبدچو غرقه ای که به هر موجه خطر چسبد
Qəzəl 3670قبا ز شرم بر آن سیمتن نمی چسبدکه شمع را به بدن پیرهن نمی چسبد
Qəzəl 3672شبی ستاره دولت به بام ما افتدکه از لب تو شرابی به جام ما افتد
Qəzəl 3676دل از سفر ز بد و نیک باخبر گرددبه قدر آبله هر پای دیده ور گردد
Qəzəl 3677ز می فروغ لب یار بیشتر گرددز آب، آتش یاقوت شعله ور گردد
Qəzəl 3685ز چهره تو نظرها پرآب میگرددز آتش تو جگرها کباب میگردد
Qəzəl 3688گل عذار تو بیآب و تاب میگرددسواد زلف تو موج سراب میگردد
Qəzəl 3689به دیده آب اگر از آفتاب میگردددل از نظاره روی تو آب میگردد
Qəzəl 3695اگر بهانه طفلان تمام می گرددبه بوسه هم لب لعل تو رام می گردد
Qəzəl 370بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش رابه فریاد آورد مشتی نمک دریای آتش را
Qəzəl 3701ز می پرستی خود لاله برنمیگرددشب سیاه درونان سحر نمیگردد
Qəzəl 3706بغیر اشک که راه نگاه من بنددکه دیده قافله ای چشم راهزن بندد؟
Qəzəl 3707ز شکوه گر لبم آن گلعذار میبنددکه ره به گریهٔ بیاختیار میبندد؟
Qəzəl 3710ترا کسی که به گلگشت بوستان آردخط مسلمی باغ از خزان آرد
Qəzəl 3711جز آن دهن که ازو خنده سر برون آردکه دیده پسته که از خود شکر برون آرد؟
Qəzəl 3714نظاره لب میگون خمار می آردگل عذار بتان خار خار می آرد
Qəzəl 3718جواب نامه ما را صبا نمی آردبه چشم، کاغذی از توتیا نمی آرد
Qəzəl 3719چنان کز آن لب خامش عتاب می باردز آرمیدن ما اضطراب می بارد
Qəzəl 3720طراوتی که ز رخسار یار می باردکجا ز ابر به چندین بهار می بارد؟
Qəzəl 3723کسی که با تو نشد آشنا که را دارد؟ترا کسی که ندارد چه آشنا دارد؟
Qəzəl 3726غریق عشق چه اندیشه از خطر دارد؟ز سر گذشته چه پروای دردسر دارد؟
Qəzəl 3730هنوز نرگس او مستی ازل داردهنوز ملک دل از غمزه اش خلل دارد
Qəzəl 374به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش رابه یاقوت لب از رخ رنگ می گرداند آتش را
Qəzəl 3745Sübh çağı mey kuzədə dalğalanıb gəldi dilə,Sanki bülbüldü, səhər vaxtı qoşur nəğmə gülə.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.