Qəzəl 3668

مرا به هر مژه ای اشک بی اثر چسبدچو غرقه ای که به هر موجه خطر چسبد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3670

قبا ز شرم بر آن سیمتن نمی چسبدکه شمع را به بدن پیرهن نمی چسبد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3672

شبی ستاره دولت به بام ما افتدکه از لب تو شرابی به جام ما افتد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3676

دل از سفر ز بد و نیک باخبر گرددبه قدر آبله هر پای دیده ور گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3677

ز می فروغ لب یار بیشتر گرددز آب، آتش یاقوت شعله ور گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3685

ز چهره تو نظرها پرآب می‌گرددز آتش تو جگرها کباب می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3688

گل عذار تو بی‌آب و تاب می‌گرددسواد زلف تو موج سراب می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3689

به دیده آب اگر از آفتاب می‌گردددل از نظاره روی تو آب می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3695

اگر بهانه طفلان تمام می گرددبه بوسه هم لب لعل تو رام می گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 370

بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش رابه فریاد آورد مشتی نمک دریای آتش را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3701

ز می‌ پرستی خود لاله برنمی‌گرددشب سیاه درونان سحر نمی‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3706

بغیر اشک که راه نگاه من بنددکه دیده قافله ای چشم راهزن بندد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3707

ز شکوه گر لبم آن گلعذار می‌بنددکه ره به گریهٔ بی‌اختیار می‌بندد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3710

ترا کسی که به گلگشت بوستان آردخط مسلمی باغ از خزان آرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3711

جز آن دهن که ازو خنده سر برون آردکه دیده پسته که از خود شکر برون آرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3714

نظاره لب میگون خمار می آردگل عذار بتان خار خار می آرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3718

جواب نامه ما را صبا نمی آردبه چشم، کاغذی از توتیا نمی آرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3719

چنان کز آن لب خامش عتاب می باردز آرمیدن ما اضطراب می بارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3720

طراوتی که ز رخسار یار می باردکجا ز ابر به چندین بهار می بارد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3723

کسی که با تو نشد آشنا که را دارد؟ترا کسی که ندارد چه آشنا دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3726

غریق عشق چه اندیشه از خطر دارد؟ز سر گذشته چه پروای دردسر دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3730

هنوز نرگس او مستی ازل داردهنوز ملک دل از غمزه اش خلل دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 374

به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش رابه یاقوت لب از رخ رنگ می گرداند آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3745

Sübh çağı mey kuzədə dalğalanıb gəldi dilə,Sanki bülbüldü, səhər vaxtı qoşur nəğmə gülə.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.