Pərakəndə şeir 371

ز درد می دل زهاد با صفا نشودکه چشم آبله روشن به توتیا نشود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 380

آه را یاد سر زلف تو پیچیده کندفکر را شیوه رفتار تو سنجیده کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 398

تیر از فراق شست تو می کرد ناله دوش؟یا بال عندلیب پر این خدنگ بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 414

چه شد دگر که فغان از دلم خروش کشید؟لباس عافیتم دست غم ز دوش کشید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 422

تا عشق هست ناله به فریاد می رسدتا هست آتشی مدد باد می رسد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 424

از بس ادب که یافت دل ما ادیب شدبیمار ما ز رنج کشیدن طبیب شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 447

(شکست حال پریشان ما چه فایده دارد؟خرابی دل ویران ما چه فایده دارد؟)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 454

طالع ما عیش را غم می کندسور را همچشم ماتم می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 455

گریهٔ ما دل به طوفان می‌دهدنالهٔ ما جان به افغان می‌دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 467

ای دل بی تاب زاری واگذارگریه با ابربهاری واگذار

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 501

گریه را بی‌طاقتی آموختن حق من استدر دو مجلس قطره را همچشم طوفان می‌کنم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 540

چون گل پی رنگینی دستار نباشمچون آب روان تشنه رفتار نباشم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 541

ما را به تو شد راهنما راهبر چشمچون اشک نگردیم چرا گرد سر چشم؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 547

مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کنگریه را آگاه گردان، ناله را آواز کن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 558

بیا ای عشق جان پای در گل را به راه افکنز آه سردی آتش در دلم چون صبحگاه افکن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 576

دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانیبود از اشک دایم کار چشمش سبحه گردانی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 596

به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکناگر ز سوختگانی صدا بلند مکن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 600

خود را به عشق کم ز خودی متهم مکنآیینه هست، بر نگه خود ستم مکن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 618

مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کنگریه را آگاه گردان، ناله را آواز کن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 629

بیا ای عشق جان پای در گل را به راه افکنز آه سردی آتش در دلم چون صبحگاه افکن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 647

دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانیبود از اشک دایم کار چشمش سبحه گردانی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 667

به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکناگر ز سوختگانی صدا بلند مکن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 671

خود را به عشق کم ز خودی متهم مکنآیینه هست، بر نگه خود ستم مکن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 7

با خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جداهر که از خود شد جدا شد از غمِ عالم جدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.