Saib Təbrizi: Kədərli
ز درد می دل زهاد با صفا نشودکه چشم آبله روشن به توتیا نشود
Pərakəndə şeir 380آه را یاد سر زلف تو پیچیده کندفکر را شیوه رفتار تو سنجیده کند
Pərakəndə şeir 398تیر از فراق شست تو می کرد ناله دوش؟یا بال عندلیب پر این خدنگ بود
Pərakəndə şeir 414چه شد دگر که فغان از دلم خروش کشید؟لباس عافیتم دست غم ز دوش کشید
Pərakəndə şeir 422تا عشق هست ناله به فریاد می رسدتا هست آتشی مدد باد می رسد
Pərakəndə şeir 424از بس ادب که یافت دل ما ادیب شدبیمار ما ز رنج کشیدن طبیب شد
Pərakəndə şeir 447(شکست حال پریشان ما چه فایده دارد؟خرابی دل ویران ما چه فایده دارد؟)
Pərakəndə şeir 454طالع ما عیش را غم می کندسور را همچشم ماتم می کند
Pərakəndə şeir 455گریهٔ ما دل به طوفان میدهدنالهٔ ما جان به افغان میدهد
Pərakəndə şeir 467ای دل بی تاب زاری واگذارگریه با ابربهاری واگذار
Pərakəndə şeir 501گریه را بیطاقتی آموختن حق من استدر دو مجلس قطره را همچشم طوفان میکنم
Pərakəndə şeir 540چون گل پی رنگینی دستار نباشمچون آب روان تشنه رفتار نباشم
Pərakəndə şeir 541ما را به تو شد راهنما راهبر چشمچون اشک نگردیم چرا گرد سر چشم؟
Pərakəndə şeir 547مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کنگریه را آگاه گردان، ناله را آواز کن
Pərakəndə şeir 558بیا ای عشق جان پای در گل را به راه افکنز آه سردی آتش در دلم چون صبحگاه افکن
Pərakəndə şeir 576دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانیبود از اشک دایم کار چشمش سبحه گردانی
Pərakəndə şeir 596به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکناگر ز سوختگانی صدا بلند مکن
Pərakəndə şeir 600خود را به عشق کم ز خودی متهم مکنآیینه هست، بر نگه خود ستم مکن
Pərakəndə şeir 618مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کنگریه را آگاه گردان، ناله را آواز کن
Pərakəndə şeir 629بیا ای عشق جان پای در گل را به راه افکنز آه سردی آتش در دلم چون صبحگاه افکن
Pərakəndə şeir 647دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانیبود از اشک دایم کار چشمش سبحه گردانی
Pərakəndə şeir 667به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکناگر ز سوختگانی صدا بلند مکن
Pərakəndə şeir 671خود را به عشق کم ز خودی متهم مکنآیینه هست، بر نگه خود ستم مکن
Qəzəl 7با خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جداهر که از خود شد جدا شد از غمِ عالم جدا
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.