Saib Təbrizi: Kədərli
ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده استبه جرم سرکشی از تیر پر برآورده است
Qəzəl 1756چه شوخی از نگه بیگناه ما شده است؟که شرم تشنه به خون نگاه ما شده است
Qəzəl 177شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرااز خمار می نمی شد دل سیه چندین مرا
Qəzəl 1775به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی استجهان و هر چه در او هست، واگذاشتنی است
Qəzəl 1776خوشم به درد که در پرده شکیبایی استبدم به داغ که آیینه دار رسوایی است
Qəzəl 1783کسی که بوی شراب از کدو تواند شستز کاسه سر خود آرزو تواند شست
Qəzəl 1799خراب چشم تو اندیشه عتابش نیستکه می پرست غم از تلخی شرابش نیست
Qəzəl 1802ز تنگدستی شکر، نی مرا غم نیستکه ناله های گلوسوز از شکر کم نیست
Qəzəl 1808اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیستکه تنگنای جهان جای دل تپیدن نیست
Qəzəl 1817ستاره سوخته عشق را پناهی نیستدر آفتاب قیامت گریزگاهی نیست
Qəzəl 1827Mən ki, odda yanmışam, cənnət, cəhənnəm bilmərəm,Məstəm, ol bütxanəni heç Kəbədən kəm bilmərəm.
Qəzəl 1833فغان که گرد سر او نمی توانم گشتچو زلف بر کمر او نمی توانم گشت
Qəzəl 1837ز دیده رفت و قرار از دل شکیبا رفتشکست در جگرم سوزن و مسیحا رفت
Qəzəl 1840Zülfünün hər teli axır məni saldı əzaba,Bu qəmim xət-xət olub döndü axırda kitaba.
Qəzəl 1848ز نوبهار جهان زینت تمام گرفتشکوفه روی زمین را به سیم خام گرفت
Qəzəl 1852آن روی لاله رنگ مرا در نقاب سوختدر پرده سحاب مرا آفتاب سوخت
Qəzəl 1854باران چو انجم از فلک گریه تاک ریختابر بهار، رنگ قیامت به خاک ریخت
Qəzəl 1860چشم خوشی که مست و خرابش شوم کجاست؟سر خوش ز شیوه های عتابش شوم کجاست؟
Qəzəl 1866در عین بحر، گوشه نشین را کناره هاستدر یتیم را ز صدف گاهواره هاست
Qəzəl 187در دل هر قطره آماده است دریایی مراهست در هر دانه ای دام تماشایی مرا
Qəzəl 1877از آه، حسن را خطر بی نهایت استخط بر چراغ حسن تو دست حمایت است
Qəzəl 1882خال لب تو داغ دل آب کوثرستپنهان تبسمت نمک شور محشرست
Qəzəl 1905باغ و بهار چشم پر آب من آتش استساقی و مطرب و می ناب من آتش است
Qəzəl 1923راز نهان ز سینه در انداز جستن استاز زور باده شیشه ما در شکستن است
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.