Saib Təbrizi: Kədərli
چشم اثر به گریه مستانه من استخط نجات بر لب پیمانه من است
Qəzəl 1932این کوه غم که در دل دیوانه من استسنگ ملامت ابجد طفلانه من است
Qəzəl 1954باد بهار مرهم دلهای خسته استگل مومیایی پر و بال شکسته است
Qəzəl 1965آتش به مغزم از می احمر گرفته استاین پنبه از فروغ گهر درگرفته است
Qəzəl 1969تا چشم من به گوشه عزلت فتاده استاز دیده ام سراسر جنت فتاده است
Qəzəl 1986Güldün, gülüşün pərdəni atdı dodağından,Ayna dəxi gül dərdi sənin gül yanağından.
Qəzəl 1987تا دست من به گردن مینا رسیده استکیفیتم به عالم بالا رسیده است
Qəzəl 2005O dupduru həyat suyu, bu al şərab, səfası bir,O ayrı-ayrı pərdənin axır çıxır nəvası bir.
Qəzəl 2010آهی که غم ز دل نبرد ناکشیدنی استمرغی که نام بر نبود پر بریدنی است
Qəzəl 2014نتوان ز دل غبار ملال از شراب شستزنگ از جبین آینه نتوان به آب شست
Qəzəl 2020از شش جهت به کعبه مقصد سبیل هستدر هر زمین که جاده نباشد دلیل هست
Qəzəl 2027ای صبح، آه سرد تو در انتظار کیست؟زخم دو تیغه باز تو از ذوالفقار کیست؟
Qəzəl 2034می سنگ اگر زند به ایاغم شگفت نیستگر بوی گل خورد به دماغم شگفت نیست
Qəzəl 2035مجروح عشق را سر و برگ علاج نیستاین خون گرفته را به طبیب احتیاج نیست
Qəzəl 2037جز گریه چشم اشک فشان را علاج نیستجز صبر عاشق نگران را علاج نیست
Qəzəl 2040دلهای غم ندیده پذیرای پند نیستآنجا که درد نیست، سخن سودمند نیست
Qəzəl 2051حسن ترا که ناز به اهل نیاز نیستاین ناز دیگرست که پروای ناز نیست
Qəzəl 2054تا زنده ایم قسمت ما غیر داغ نیستپروانه نجات به نام چراغ نیست
Qəzəl 2070ماتم سرای خاک مقام نظاره نیستاینجا گلی بغیر گریبان پاره نیست
Qəzəl 2074از شرم اگر چه روی تو چندین نقاب داشتهر ذره از فروغ تو چشم پر آب داشت
Qəzəl 208کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده راپایکوبی آب شد این سبزه خوابیده را
Qəzəl 2087از داغ، روشنی جگر پاره پاره یافتجان این زمین سوخته از یک شراره یافت
Qəzəl 2100چون گوشه کلاه به پروانه نشکنم؟داغ از میان سوختگان دست من گرفت
Qəzəl 2107ماهی که ز پرتو به جهان شور درانداختپیش رخت از هاله مکرر سپر انداخت
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.