Pərakəndə şeir 195

من کیم تا دست امیدم به آن دامن رسد؟این مرا بس کز رهش گردی به چشم من رسد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 209

یادگار عشق داغی در دل دیوانه ماندشمع رفت از انجمن، خاکستر پروانه ماند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 217

ناله ام ناخن به داغ عندلیبان می زندگریه گرم من آتش در گلستان می زند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 228

خطش خورشید را در دامگاه هاله می آردرخ او جام می را در لباس لاله می آرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 237

مگر شمشیر او امروز آب تازه ای دارد؟که در هر بخیه زخمم زیر لب خمیازه ای دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 245

(دود دل را اشک چشم تر تلافی می کندهر چه دوزخ می کند کوثر تلافی می کند)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 268

ز راه چشم، غم در جان غم فرسود می پیچدز روزن در مصیبت خانه ما دود می پیچد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 270

چو برگ سبز کز باد خزانی زرد می گرددنشیند هر که با من یک نفس همدرد می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 292

رهین منت درمان شدن آسان نمی باشدطلای بی غشی چون درد بی درمان نمی باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 299

گرانخوابی که آه سرد را مهتاب می داندنسیم صبح محشر را فسون خواب می داند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 312

آن که چشمان ترا نشأه بیهوشی دادمستمندان ترا ذوق جگرنوشی داد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 323

ناله ام کاوش ازان خنجر مژگان داردگریه من نمک طرز ز طوفان دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 333

هر که شبها ز سر زانوی خود بالین کردغنچه سان جیب و بغل پرسخن رنگین کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 358

دل رمیده به این خاکدان نمی سازدبه هیچ وجه شرر با دخان نمی سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 371

ز درد می دل زهاد با صفا نشودکه چشم آبله روشن به توتیا نشود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 380

آه را یاد سر زلف تو پیچیده کندفکر را شیوه رفتار تو سنجیده کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 398

تیر از فراق شست تو می کرد ناله دوش؟یا بال عندلیب پر این خدنگ بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 414

چه شد دگر که فغان از دلم خروش کشید؟لباس عافیتم دست غم ز دوش کشید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 422

تا عشق هست ناله به فریاد می رسدتا هست آتشی مدد باد می رسد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 424

از بس ادب که یافت دل ما ادیب شدبیمار ما ز رنج کشیدن طبیب شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 447

(شکست حال پریشان ما چه فایده دارد؟خرابی دل ویران ما چه فایده دارد؟)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 454

طالع ما عیش را غم می کندسور را همچشم ماتم می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 455

گریهٔ ما دل به طوفان می‌دهدنالهٔ ما جان به افغان می‌دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 467

ای دل بی تاب زاری واگذارگریه با ابربهاری واگذار

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.