Pərakəndə şeir 501

گریه را بی‌طاقتی آموختن حق من استدر دو مجلس قطره را همچشم طوفان می‌کنم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 540

چون گل پی رنگینی دستار نباشمچون آب روان تشنه رفتار نباشم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 541

ما را به تو شد راهنما راهبر چشمچون اشک نگردیم چرا گرد سر چشم؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 547

مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کنگریه را آگاه گردان، ناله را آواز کن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 558

بیا ای عشق جان پای در گل را به راه افکنز آه سردی آتش در دلم چون صبحگاه افکن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 576

دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانیبود از اشک دایم کار چشمش سبحه گردانی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 596

به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکناگر ز سوختگانی صدا بلند مکن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 600

خود را به عشق کم ز خودی متهم مکنآیینه هست، بر نگه خود ستم مکن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 618

مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کنگریه را آگاه گردان، ناله را آواز کن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 629

بیا ای عشق جان پای در گل را به راه افکنز آه سردی آتش در دلم چون صبحگاه افکن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 647

دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانیبود از اشک دایم کار چشمش سبحه گردانی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 667

به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکناگر ز سوختگانی صدا بلند مکن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 671

خود را به عشق کم ز خودی متهم مکنآیینه هست، بر نگه خود ستم مکن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 7

با خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جداهر که از خود شد جدا شد از غمِ عالم جدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 17

بوی پیراهن دلیلِ راه شد یعقوب راهست از طالب فزون دردِ طلب مطلوب را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 18

من ملایم کردم از آه آسمانِ سخت رانرم از آتش می‌توان کردن کمانِ سخت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 43

گریهٔ مستانه می‌سازم شرابِ تلخ رامی‌کنم چون ابر مروارید آبِ تلخ را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 44

غمزه‌اش افزود در ایامِ خط بیداد رازنگِ زهرِ جانستان شد تیغِ این جلّاد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 48

از شکستِ ماست گردش، چرخِ بی‌بنیاد رانیست غیر از دانه آب این آسیای باد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 49

چشمِ حیران ساخت رویش خطِ مُشک‌اندود راآه ازین آتش که در زنجیر دارد دود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 50

دل چِسان پیچد عنانِ آهِ دردآلود را؟زآتشِ سوزان عنانداری نیاید دود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 53

نالهٔ من می‌زند ناخن به دل ناهید راگریهٔ من تازه رو دارد گلِ خورشید را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 61

نیست از سنگِ ملامت غم سرِ پر شور راکس نترسانده است از رطلِ گران مخمور را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 63

چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور راداغِ بی‌تابی چراغان کرد کوهِ طور را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.